Saturday, April 30, 2011

ಮೇ ಒಂದು



ಮೇ ಒಂದು


ಅದು ಇಂದು


ನನ್ನೆನಾ ಅರಿವ ದಿನವಿಂದುಅರೇ ಮರೆತಿದ್ದೆ


ಕಾರ್ಮಿಕನು ನಾನೆಂದು, ನೀ ಮಾಡು ಕರ್ಮ


ಫಲ ನೀಡುವೆ ನಾನೆಂದು


ಸಾಯಲು ಬಿಡದೇ


ಬದುಕಲು ಸಾಕಾಗದಂತೆ


ಎಂದೂ ತುಂಬದ ಹೊಟ್ಟೆ ನೀಡಿರುವೆ


ಪಡೆದು ಬಂದುದಕ್ಕಿಂತ


ಏರಿ ಪಡೆಯುವದೇ ಹೆಚ್ಚೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲಿ


ಅನವರತ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರಯತ್ನದ ಕರ್ಮ


ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಕಸಿದು ತಿಂದು


ನಮ್ಮನ್ನೇ ಪೋಷಿಸುವರು ತಾವೆಂದು


ಅವಿರತ ಶೋಷಿಸುವವರದ್ದೊಂದು ಮರ್ಮ



ನೆಚ್ಚಿನವರ ಮೆಚ್ಚಿಸಲು


ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮಿಸುತಾ


ನಿತ್ರಾಣನಾಗಿ ಮಲಗಿದಾಗ


ನಮ್ಮವರೇ ಅನ್ನುವರು


ಅದು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮ



ಪ್ರತಿ ವರುಷ ಹೊಸ ಹರುಷದಲಿ


ಹೊಟ್ಟೆ ಬಾಕರೊಂದಿಗೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ


ಕಂಗೆಟ್ಟ ನಾವುಧ್ವನಿಗೂಡಿಸಿ


ನಮಗೇ ನಾವು ಜಯಕಾರ ಹಾಕಿಕೊಂಡು


ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ ಒಲೆಯ ಮೇಲೆ


ಬೆಕ್ಕು ಮಲಗಿರಲಿಲ್ಲವೇ ಅಂದು


ಮೇ ಒಂದು !


- ಬಾಬುಸಾಬ ಬಿಸರಳ್ಳಿ

‘ಮಥಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮಾತು’


ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ


ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆ


ಬರೆದ ಮುನ್ನುಡಿ

ಮಥಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮಾತು
ಕಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಐದನೆಯ ವಸಂತ ಸಾಹಿತ್ಯೋತ್ಸವ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗ ನಡೆಸುವ ಈ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳ್ಳಲಿರುವ ‘ಮಥಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮಾತು’ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆ ಬರೆದ ಮುನ್ನುಡಿ ಇಲ್ಲಿದೆ...



ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಮಾವೇಶಗಳು ನಡೆಯುವುದು ನಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಗಂಭೀರ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರು ಸೇರಿ ರಚಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ‘ಸಾಹಿತ್ಯರಂಗದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕೊಂಚ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿವೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗವು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡ ಲೇಖಕರು ಬರೆದಿರುವ ಬರೆಹಗಳ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸವಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತ ಸಂವಾದ ಮತ್ತು ಚರ್ಚೆಗಳು ಕಡಿಮೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ ಅನಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗದ ಈ ಉಪಕ್ರಮವು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿದೆ. ಅಮೆರಿಕ ಕನ್ನಡಿಗರ ಬರೆಹಗಳ ಸಂಕಲನವಾಗಿರುವ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕೃತಿಯು, ಈ ಬಾರಿಯ ವಸಂತೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಮುನ್ನುಡಿಯನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ‘ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಶ್ರೀ. ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ಅವರು ಇಚ್ಛೆಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಲವು ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.


ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿರುವ ಬರೆಹಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಕರು ಸಲ್ಲಾಪ ಹರಟೆ ಚಿಂತನೆ ಎಂದು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಚಿಂತನಾ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಈ ಬರೆಹಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಪ್ರಬಂಧಗಳು ಎನ್ನಬಹುದು. ಈ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತ ನನಗೆ ಅಮೆರಿಕ ಕನ್ನಡಿಗರ ಬಾಳಿನ ಒಂದು ಮುಖದ ದರ್ಶನವಾದಂತಾಯಿತು. ಬೇರೆಬೇರೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಜ್ಞಾನಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಜನರು ಕನ್ನಡದೊಳಗೆ ಬರೆಯುವುದರಿಂದ, ಕನ್ನಡ ಬರೆಹಕ್ಕೆ ಹೊಸಶಕ್ತಿಯ ಆವಾಹನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದವನು ನಾನು. ಈ ಬರೆಹಗಳನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ, ಬೇರೆಬೇರೆ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕನ್ನಡಿಗರು ಬರೆದಾಗಲೂ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮದ ಕೂಡಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಬರೆಹಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಂದವರು ಬರೆದ ಅನೇಕ ಪ್ರವಾಸಕಥನಗಳ ಮಿತಿಯೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ.



ಇಲ್ಲಿನ ಲೇಖಕರು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವೈದ್ಯರು ಇಂಜಿನಿಯರರು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಆಗಿರುವರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನ ಮಹಿಳೆಯರು ಎನ್ನುವುದು ಸಹ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದ ದುಡಿಮೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಏಕಾಂಗಿತನವೇ ಈ ಬಗೆಯ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳಿಗೆ ಆಯಾ ಲೇಖಕರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಶಿಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ಲೋಕದೃಷ್ಟಿಗಳ ಆಚೆ, ಒಂದು ಸಾಮುದಾಯಕ ಲಕ್ಷಣವೂ ಇದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹದ ಮುಖ್ಯ ವಸ್ತು, ಕಳೆದುಹೋದ ಬಾಳಿನ ಅಥವಾ ಬಿಟ್ಟುಬಂದ ದೇಶದ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿರುವುದು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಬಾಲ್ಯದ ಬದುಕಿನ ಸಂಗತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಬರೆಹಗಳ ‘ವಸ್ತುವಾಗಿವೆ. ಇದರಿಂದ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವುಕತೆ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಅಡುಗೆ ಮತ್ತು ಊಟದ ವಿವರಗಳು ಕೂಡ ಗತದ ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬೇರೆಬೇರೆ ಭಾಗದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಬರೆಹವನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿವೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವು ದೂರದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದು ಊರನ್ನು ನೆನೆಯುವ ಒಳ ಉಪಾಯವಾಗಿಯೂ ಬಂದಂತಿವೆ.



ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವಿದೆ. ಅದು ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಆಯ್ದುಕೊಂಡಿರುವ ಹೊಸ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಕುರಿತದ್ದು; ಅಪರಿಚಿತವಾದ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕನ್ನು ಸವಾಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಜನ ಮಾಡಿರುವ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೊಸ ಸಂಬಂಧಗಳ ಚಿತ್ರಣವೂ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಗೆಳತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಾಲಾರಾವ್ ಅವರ ಲೇಖನವು ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ತನ್ನದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಸದರ ಮತ್ತು ಆಪ್ತತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ಮರಳಿ ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಸ್ವಂತ ಊರಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವಾಗ, ಪರಕೀಯತೆಯ ಭಾವ ಅನುಭವಿಸುವಿಕೆ ಬರೆಹಗಳೂ ಇವೆ. ಬಹುಶಃ ಪರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಪರಕೀಯತೆಯ ಭಾವಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ಊರುಗಳಲ್ಲೇ ಅನುಭವಿಸುವ ಪರಕೀಯತೆಯು ಹೆಚ್ಚು ವಿಚಿತ್ರವಾದುದು ಮತ್ತು ಸಂಕಟಕರವಾದುದು. ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಬೇಕು. ದತ್ತಾತ್ರಿಯವರ ಲೇಖನವು, ನೆನಪುಗಳ ಭಾವುಕತೆಯು ಬದಲಾದ ವಾಸ್ತವತೆಯ ಜತೆ ಮುಖಾಮುಖಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಕಟುವಾದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.



ಹೀಗೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ದೇಶದ ಮತ್ತು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ದೇಶದ ಎರಡೂ ಅನುಭವ ಲೋಕಗಳು ಸೇರಿ, ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಇಂಡೊ-ಅಮೆರಿಕನ್ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದಾದ ಒಂದು ಅನುಭವಲೋಕವು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಹೊಸ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ತಲೆಮಾರಿನ ಲೇಖಕರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರೆದಿರುವುದರಿಂದ, ಹಳೆಯ ಅಮೆರಿಕ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಬದಲಾದ ಅಮೆರಿಕದ ಚಿತ್ರದವರೆಗೆ ಹಳೆಯ ಭಾರತದಿಂದ ಬದಲಾದ ಭಾರತದವರೆಗೆ, ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಅಂದು ಇಂದಿನ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಬದಲಾದ ಅಥವಾ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ದೇಶಗಳ ಕಥನ. ಇಲ್ಲಿನ ಎರಡು ಲೇಖನಗಳು ಅಮೆರಿಕದ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ‘ಅಮೆರಿಕೋಪನಯನ ಎಂಬ ಇಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಲೇಖನದ ಹೆಸರು, ಬಹುಶಃ ಈ ಮಿಶ್ರಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದೆ. ‘ಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದ ಪುರೋಹಿತನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಭಾಷಣದ ಮೊದಲು ಶಂಖ ಊದುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯವರೆಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಗೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಿವೆ ಇಲ್ಲಿ! ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಧರ್ಮ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ಸಂಗತಿಗಳಾಗಿವೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಅನುಭವಲೋಕ ಮತ್ತು ಚಿಂತನಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಸಂಕರತನವು, ಅದನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಡಲು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸಹ ಸಂಕರಗೊಳಿಸಿದೆ. ಹೊಸ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಗಳು ಹೊಸ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಒತ್ತಾಯ ಹಾಕುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ.



ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಮಣದ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ಜೀವನದ ಲಯವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿದೆ. ಜಂಗಮಕ್ಕಳಿವಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಜಂಗಮತನಕ್ಕೆ ನೋವಿನ ತಲ್ಲಣದ ಅಸ್ಥಿರತೆಯ ಸಂಕಟಗಳೂ ಇವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಸಹಜವೆಂಬ ಭಾವವಿದ್ದರೂ, ಆಳದಲ್ಲಿ ಎಂತಹುದೊ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಆತಂಕವೂ ಸುಪ್ತವಾಗಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತ ಇದೆ. ಈ ಆತಂಕದ ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿರುವ ವಿನೋದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳ ಶಕ್ತಿಯೂ ಆಗಿರುವ ಈ ಲಘುಶೈಲಿಯು ಲೇಖಕರ ಸಹಜ ವಿನೋದಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ಬದುಕಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳೇ ಅದನ್ನು ಸಹ್ಯವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಲು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಕೀಲೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ಬಂದಂತಿದೆ. ತಮ್ಮ ಹತೋಟಿಗೆ ಮಿರಿದ ಪಲ್ಲಟಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ ನೆರವಾಗಿರುವಂತಿದೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಮೈಶ್ರೀ ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪೋಲಿತನ ಧ್ವನಿಪೂರ್ಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಬರೆಯುವುದು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಬೇರೆಬೇರೆ ತರಹ ಇದೆ. ಬರವಣಿಗೆಯ ಕಲೆಯನ್ನು ಬಲ್ಲ ಕುಶಲರು ಇರುವಂತೆ, ಕುಶಲತೆಯಿಲ್ಲದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಲವಲವಿಕೆಯ ಬರೆಹಗಳಿರುವಂತೆ ಕೆಲವು ಸೋತ ಬರೆಹಗಳೂ ಇವೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರಬಂಧಗಳು ಅನುಭವ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿವೆ. ಕೆಲವು ಚಿಂತನ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಯ ಎರಡೂ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿರುವ ಬರೆಹಗಳೇ ಇಲ್ಲಿನ ಯಶಸ್ವೀ ಬರೆಹಗಳು. ದತ್ತಾತ್ರಿ, ಕಾಗಿನೆಲೆ, ಶಾಂತಲಾ, ಶಶಿಕಲಾ ಅವರ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಅಳವಟ್ಟಿರುವ ಚಿಂತನೆ ಅಪೂರ್ವವಾಗಿದೆ. ವೈಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಶಶಿಕಲಾ ಅವರು ಒಳ್ಳೇ ಪ್ರಬಂಧಕಾರರು. ವಿಮಲಾ ಅವರು ಬಹಳ ಸಹಜವಾಗಿ ಬರೆದಿರುವ ಬರೆಹವು ಬಹಳ ಆಳವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ರೋಚಕಗೊಳ್ಳದೆ ತಣ್ಣಗೆ ದೊಡ್ಡದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ರಾಮಪ್ರಿಯನ್ ಅವರ ಹಳಹಳಿಕೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ ಕಳೆದುಹೋದ ದಿನಗಳ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೊಡುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಮಹತ್ವ ಪಡೆದಿದೆ.



ಅಮೆರಿಕದ ಬಗ್ಗೆ ಅದರ ಹೊರಗಿರುವ ನಮ್ಮಂತಹವರಿಗೆ ಎರಡು ಅತಿರೇಕದ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿದ್ದಂತಿವೆ. ಒಂದು ರೆಡ್‌ಇಂಡಿಯನರನ್ನು ಕೊಂದು ದೇಶವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡು, ಗುಲಾಮಗಿರಿಯನ್ನು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತ್ತ, ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಯುದ್ಧಖೋರ ನೀತಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ದೊಡ್ಡಣ್ಣ ಎಂಬುದು; ಇನ್ನೊಂದು ಅಮೆರಿಕವು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವುಳ್ಳ ಮಂದಿಗೆ ತೆರೆದಿರುವ ಭುವಿಯ ಮೇಲಣ ಸ್ವರ್ಗ ಎಂಬುದು. ಈ ಎರಡನೆಯ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಪ್ರವಾಸಿಗರಾಗಿ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಂದವರ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನಗಳೂ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ ಈ ಎರಡಕ್ಕೂ ಹೊರತಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಜನರ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ಬೇರೆಬೇರೆ ತರಹ ಇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಸಾದರಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ೯/೧೧ರ ಸ್ಮೃತಿಯು ಅನೇಕ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದು ಅದೊಂದು ವಿಷಾದಕರ ಘಟನೆಯಾಗಿ ಪಾಸಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ವಿದೇಶನೀತಿಯನ್ನು ಕುರಿತ ವಿಮರ್ಶೆಯ ಮಾತು ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಡೆ ಧ್ವನಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಉಳಿದಂತೆ ಈ ಕುರಿತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮೌನವೇ ಆವರಿಸಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿದ್ದೇ ಅದನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೊ ಅಥವಾ ಹಾಗೆ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವಂತಹ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇ ಇಲ್ಲವೊ ತಿಳಿಯದು. ಆದರೆ ಅಮೆರಿಕನ್ ಸಮಾಜದ ಚಿತ್ರಣವು ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ.
ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನಿರುವ ಅಮೆರಿಕನ್ ಬದುಕೇ ಇಂತಹುದೊ? ಅಥವಾ ದೈಹಿಕ ಶ್ರಮ ಮಾಡುವ ಜನರು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರೆದರೆ ಅವರ ಅನುಭವ ಲೋಕ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವುದೊ? ಈ ಕುತೂಹಲವು ಈ ಬರೆಹಗಳನ್ನು ಓದಿದ ಬಳಿಕ ಹಾಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಲೇಖಕರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತ ವರ್ಗದ ಸ್ತರವು ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳ ಅನುಭವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪರಿಮಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೇರಲ್ಪಡುವ ಇಂತಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಮೀರಲು ಪ್ರೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ತಾನೇ ಬರೆಹದ ಅಥವಾ ಕಲೆಯ ಶಕ್ತಿ? ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದುದೆಡೆಗೆ ತುಡಿಯುವ ಚಹರೆಗಳು ಇಲ್ಲಿನ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿವೆ. ಕನ್ನಡನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಕನ್ನಡಿಗರು ಓದುವುದು ಒಂದು ಬಗೆಯಾಗಿದೆ; ವಿಶ್ವದ ಬೇರೆಬೇರೆ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರು ಬರೆಯುವುದು ಒಳನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ನಾವು ಓದುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯಾಗಿದೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲಿದ್ದು ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ಬರೆಹದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವಂತೆ, ನಾವು ಎಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ಓದುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಓದಿನ ಪರಿಯನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಕನ್ನಡಿಗರ ತಳಮಳಗಳನ್ನು, ಸುಖ-ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಈ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಇಲ್ಲಿನ ಲೇಖಕರನ್ನು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ನೆನೆಯುತ್ತೇನೆ.




  1. ಪುಸ್ತಕದ ವಿವರ


  2. ಮಥಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮಾತು


  3. (ಅಮೆರಿಕದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಲ್ಲಾಪ-ಹರಟೆ-ಚಿಂತನೆ)


  4. ಸಂ. ತ್ರಿವೇಣಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸರಾವ್ ಹಾಗೂ ಎಂ.ಆರ್. ದತ್ತಾತ್ರಿ


  5. ಪ್ರಕಾಶನ: ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗ, ನ್ಯೂಜೆರ್ಸಿ, ಯು.ಎಸ್.ಎ ಮತ್ತು ಅಭಿನವ, ಬೆಂಗಳೂರು


  6. ಪು.೨೮೦+iv ಬೆಲೆ ೧೫೦/


Thursday, April 28, 2011

ದಲಿತರಿಂದ ದಲಿತರಿಗಾಗಿ



ಗಾಳಿ ಬೆಳಕು


ನಟರಾಜ್ ಹುಳಿಯಾರ್

ನೀನು ‘ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆ’ಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ‘ಬರೆವ ಬದುಕು’ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತೀಯ, ಅದೇ ‘ನಮ್ಮವರ’ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಟುವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತೀಯ ಎಂದು ದಲಿತ ಕವಿಯೊಬ್ಬ ದೂರಿದ. ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಬಳಸಿದ ‘ನಮ್ಮವರು’ ಎಂಬ ಪದ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಿತು. ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ಈ ‘ನಮ್ಮವರು’ ಎಂಬ ಪದ ನನ್ನನ್ನು ಚಕಿತನಾಗಿಸಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭವೊಂದು ನೆನಪಾಯಿತು.

ದಲಿತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಮ್ಮಟವೊಂದರಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರು ದಲಿತ ಮತ್ತು ಬಂಡಾಯ ಕತೆಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಒಂದೆರಡು ಸಲ ‘ನಮ್ಮವರು’ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಬಳಸಿದಾಗ ‘ಅರೆ! ಇದೇನೋ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ’ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ನೆನಪಿನಿಂದ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಆ ಲೇಖಕರು ಹೇಳಿದ ವಾಕ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಹೀಗಿದ್ದವು:

asd

1. .ಕುಂ. ವೀರಭದ್ರಪ್ಪನವರು ದಲಿತ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ತುಂಬುದಕ್ಕೂ ‘ನಮ್ಮವರು’ ದಲಿತ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಸಿಟ್ಟು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.

2. ಬೆಸಗರಹಳ್ಳಿ ರಾಮಣ್ಣನವರಂಥ ದಲಿತೇತರ ಲೇಖಕರು ಈ ಥರದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮಾನಭಂಗವಾಗುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ‘ನಮ್ಮವರು’ ಇದೇ ಕತೆಯನ್ನು ಬರೆದಾಗ ಆ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ತುಂಬಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ

ನಾನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿರುವ ದಲಿತೇತರ ಲೇಖಕರ ಹೆಸರುಗಳು ಬೇರೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಸದರಿ ವಿಮರ್ಶಕರ ಒಟ್ಟು ವಿಮರ್ಶಾ ವೈಖರಿ ಹಾಗೂ ಹೋಲಿಕೆ ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆ ಈ ಜಾಡಿನಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಒಂದು ಜಾತಿಯ ಅನುಭವವನ್ನು ಆ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಲೇಖಕರೇ ಬರೆದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿರುತ್ತದೆಂಬ ವಾದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ವಾದಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ಮತೀಯವಾದಿ ಛಾಯೆಯೂ ಬಂದಂತಿತ್ತು. ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲಿ, ಸುಳಿಯಬಾರದ ಸ್ವಜನ ರಕ್ಷಣೆಯ ವಾಸನೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೂಗಿಗೆ ಹೊಡೆಯುವಂತಿತ್ತು. ಅಂದು ತಮ್ಮೆದುರು ದಲಿತ ಕೇಳುಗರೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಆ ವಿಮರ್ಶಕರು ಈ ಭಾಷೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಆ ಧಾಟಿಯನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಹಿತಕರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದಲಿತ ಸಂಘರ್ಷ ಸಮಿತಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ದ.ಸಂ.ಸ.ದ ಗೆಳೆಯರು ನಮ್ಮವರ ಮೇಲೆ ಅಟ್ರ್ಯಾಸಿಟಿ ಆಗಿದೆ ಅಂತಲೋ, ನಮ್ಮವನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಬೇಕು ಅಂತಲೋ ಮತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಎಂದೂ ಹೀಗನ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಕವಿ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ‘ಕಣ್ಣೀರ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ’ ಎಂಬ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಬರಿ ಹೆಸರಿಗೆ ಬಸಿರಾದವರು- ಇವರು ನಮ್ಮವರು’ ಎಂಬುದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಪದ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲವೆನ್ನಿಸಿದರೂ ‘ನಮ್ಮವರು’ ಎಂಬ ಪದ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿ ಜಾತೀಯ ದನಿ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ‘ಬರೆವ ಬದುಕು’ ಅಂಕಣ ಮುಗಿಯುವ ಕೆಲ ವಾರಗಳ ಮುಂಚೆ ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಗೆಳೆಯ ಪುನಃ ‘ನಮ್ಮವರು’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಿಂದಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮುಜುಗರವಾಗತೊಡಗಿತು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೇಳಿದ ಗೆಳೆಯ ಈ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮವರು ಇನ್ನೂ ಯಾರ್ಯಾರದು ಬರುತ್ತೆ? ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದ. ಅದಕ್ಕೆ ಏನೋ ಒಂದು ಉತ್ತರಕೊಟ್ಟ ನನಗೆ ನಂತರ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಇದು: ಈತ ಎಂದೂ ತನ್ನ ಸ್ವಂತದ ಲೇಖನ, ಕತೆ, ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನು ನಾನು ಮೆಚ್ಚಲಿ ಎಂದು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಕೂಡ ಸೂಚಿಸಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾದ ಈತನಿಗೆ ‘ತಮ್ಮ’ ಲೇಖಕರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿದೆ, ಅದು ಸಹಜವಾದದ್ದು; ಆದರೆ ಈ ದಲಿತ ಲೇಖಕ- ಚಳುವಳಿಗಾರನಿಗೆ ಆ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕಾದ ಕನ್ನಡದ ಇತರ ಉತ್ತಮ ಲೇಖಕರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿನಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದೀಗ ದನಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಬೆಸ್ತ, ಗಾಣಿಗ, ಬಲಿಜ, ಕುಂಬಾರ ಇತ್ಯಾದಿ ಕೆಳಜಾತಿಗಳ ಲೇಖಕರ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನಿಸದೆ ತಮ್ಮವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆಯೆಲ್ಲ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಮೊದಲ ತಲೆಮಾರಿನ ದಲಿತ ಲೇಖಕರಲ್ಲಿ (ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ದಲಿತ ಲೇಖಕರ ಎರಡನೇ ತಲೆಮಾರು ಕೂಡ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ, ಗಮನಿಸಿ) ಕಾಣದ ಈ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಸ್ವಜಸಹಿತರಕ್ಷಣೆ ಆತಂಕಕಾರಿ ಎನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಈ ಧೋರಣೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದೆಯೆಂದರೆ ಹೊಸ ದಲಿತ ಲೇಖಕರು ಹಿರಿಯ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಸಮಕಾಲೀನ ದಲಿತ ಲೇಖಕರ ಪುಸ್ತಕ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಮಾತ್ರ ಸಂಭ್ರಮಗೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತಾರೆ; ಅದರಲ್ಲೂ ಪುರುಷ ದಲಿತ ಬರಹಗಾರರು ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಜಾಹ್ನವಿ ಥರದ ಲೇಖಕಿಯಲ್ಲ. ಇತರ ಲೇಖಕರು ದಲಿತರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದದ್ದು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಅವಗಾಹನೆಗೆ, ಚರ್ಚೆಗೆ ಅರ್ಹವೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಕಂಡುಬರತೊಡಗುತ್ತದೆ. ದಲಿತರ ನೋವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಭಾಗಗಳು ಮಾತ್ರ ‘ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯ’ವೆಂದು ಅನ್ನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ.

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಊಹೆಯಿಂದ ಹೇಳದೆ, ನಾನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಗಮನಿಸಿದ್ದಷ್ಟನ್ನೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಬಗೆಯ ಅಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಮೂಲಕ ವಿವರಿಸುವುದು ಕೂಡ ವ್ಯರ್ಥ. ಬರಬರುತ್ತಾ ದಲಿತ ಲೇಖಕರ ಬಗ್ಗೆ ಅಂಧಾಭಿಮಾನದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದು ಕೂಡ ಇಂಥ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದಲಿತ ವಿಮರ್ಶೆ ಕೂಡ ಸರಿಯಾದ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ಇದೇ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಲೇಖಕರ ಬಗ್ಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಥವಾ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಕ್ಕಲಿಗರು ಇಂಥ ಅಸಹ್ಯಕರ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಹೇರಳವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಸ ಕಾಲದ ಲೇಖಕರು ಕೂಡ ಅದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಡಹೊರಟಿರುವುದು ದುರದೃಷ್ಟಕರ.

ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ತೀರಿಹೋದ ಶಂಕರಗೌಡ ಬೆಟ್ಟದೂರು

ವ್ಯಕ್ತಿ ಚಿತ್ರ

ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆ

ಶಂಕರಪ್ಪ ಬೆಟ್ಟದೂರು

ರಾಯಚೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಾನವಿ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟದೂರು ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಿದೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ರೈತಾಪಿ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಕಳೆದ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮೂಡಿಬಂದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರೆಂದರೆ: ಶಾಂತಿನಿಕೇತನದಲ್ಲಿ ಕಲಿತುಬಂದು ರೈತಾಪಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಶಂಕರಗೌಡ ಬೆಟ್ಟದೂರು; ಅವರ ಸೋದರನಾಗಿದ್ದು ರೈತನಾಯಕರೂ ಲೇಖಕರೂ ಚಿಂತಕರೂ ಆಗಿದ್ದ ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪ ಬೆಟ್ಟದೂರು; ಇವರ ಮಕ್ಕಳಾದ ಹೋರಾಟಗಾರರೂ ಕವಿಯೂ ಆದ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು ಬೆಟ್ಟದೂರು; ರೈತನಾಯಕರಾಗಿರುವ ಚಾಮರಸ ಪಾಟೀಲ್ ಬೆಟ್ಟದೂರು; ಹಾಗು ಮಾನವಿಯಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯ ವೈದ್ಯರಾಗಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ವೈದ್ಯಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಖರ ವೈಚಾರಿಕತೆಯಿಂದಲೂ ರೈತ ನಾಯಕರಾಗಿಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿರುವ ಡಾ. ಬಸವಪ್ರಭು ಪಾಟೀಲ ಬೆಟ್ಟದೂರು -ಹೀಗೆ ಈ ತಲೆಗಳ ಸರಣಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಹೊಮ್ಮಿದರೋ ಇಲ್ಲವೊ ತಿಳಿಯದು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಚಳುವಳಿಗಾರರೇ. ಸರಳತೆ, ನೇರಮಾತು ಹಾಗೂ ಹೋರಾಟದ ಛಲ- ಇವು ಈ ಕುಟುಂಬದವರ ಗುಣಗಳಂತೆ ತೋರುತ್ತವೆ. ಸಿರಿವಂತರೂ ವಿದ್ಯಾವಂತರೂ ಆದರೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕುಟುಂಬದವರು ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಲೂ ಈ ಗುಣ ಮಿತ್ರ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು ಬೆಟ್ಟದೂರರಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ.

ಈ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿನ ಉಪದ್ವ್ಯಾಪಗಳಿಗೆ ಧುಮುಕುವ ಕಾಯಕಕ್ಕೆ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಿದವರು, ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರಾದ ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪ ಬೆಟ್ಟದೂರು ಹಾಗೂ ಶಂಕರಪ್ಪ ಬೆಟ್ಟದೂರು ಅವರು. ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಂಡಿತ ತಾರಾನಾಥರು. ರಾಯಚೂರು ಸೀಮೆಯ ತರುಣರಾದ ಶಾಂತರಸ, ವಿಶ್ವನಾಥರೆಡ್ಡಿ ಮುದ್ನಾಳ್, ವೀರಣ್ಣಗೌಡ ನೀರಮಾನ್ವಿ, ಸಿದ್ಧರಾಮ ಜಂಬಲದಿನ್ನಿ, ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪ ಬೆಟ್ಟದೂರ, ಗೂಗಲ್ ಸೂಗಣ್ಣ ಮುಂತಾದವರು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಿಜಾಂ ಆಳ್ವಿಕೆ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿದರು; ಜೈಲುವಾಸ ಅನುಭವಿಸಿದರು; ಆಗಿನ ಆಡಳಿತ ಭಾಷೆಯಾದ ಉರ್ದುವಿನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬರೆದರು. ಉರ್ದುವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತು, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದವರು. ಈ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಕರಗೌಡರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ನನಗೆ ಹಿರಿಯ ಮಿತ್ರರಾದ ಪ್ರೊ. ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು ಬೆಟ್ಟ್ಟದೂರರ ಮೂಲಕ, ಅವರ ತಂದೆಯಾದ ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪ ಬೆಟ್ಟದೂರರ ಜತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಏರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪನವರೂ ಶಾಂತರಸರೂ ಅಶ್ವಿನಿದೇವತೆಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಸಂಗೀತವಿರಲಿ, ಚಳುವಳಿಯಿರಲಿ, ಭಾಷಣವಿರಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹಾಜರು. ಶಾಂತರಸರನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನಾಡೋಜ ಪದವಿ ಕೊಡಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಹೋದರೆ ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪನವರು ಅವರ ಜತೆಗೇ ಇದ್ದರು. ಶಾಂತರಸರು ತೀರಿಕೊಂಡ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚನ್ನಬಸಪ್ಪನವರು ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯನಿಲ್ಲದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರಲಾರೆ ಎಂಬಂತೆ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. <span title=ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪ ಬೆಟ್ಟದೂರು" title="ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪ ಬೆಟ್ಟದೂರು" align="right" vspace="5" width="251" height="335" hspace="5">

ಆದರೆ ಶಂಕರಗೌಡರ ಮುಖಾಮುಖಿ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಂಕರಪ್ಪಗೌಡರು ೧೯೫೧-೫೧ರಲ್ಲಿ ಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಶಾಂತಿನಿಕೇತನದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಲಾವಿದ ನಂದಾಲಾಲ್ ಬಸು ಅವರ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಕಲಿತವರು; ಗಾಂಧಿಯವರು ತಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ಬಿರ್ಲಾಭವನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರ್ಷಕಾಲವಿದ್ದು, ಗಾಂಧಿಯವರ ಇಡೀ ಜೀವನ ಕುರಿತ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದವರು. ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಕೋರಿಕೆ ಮೇರೆಗೆ, ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಗುಹೆಯೊಂದರಲ್ಲಿದ್ದ ಬುದ್ಧನ ಜೀವನ ಕುರಿತ ೬ನೇ ಶತಮಾನದ ಹಿಂದಿನ ಚಿತ್ರಗಳ ನಕಲುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಟ್ಟವರು; ಲಾಲ್ ಬಹಾದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದವರು -ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು.

ಇದಕ್ಕೆ ಕೆಲಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ, ಸ್ವತಃ ಶಂಕರಗೌಡರು ಸಹ. ಅವರು ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ರೈತಾಪಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬೆಟ್ಟದೂರಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರ ರೈತಾಪಿ ಸಾಹಸದ ಅಥವಾ ರೈತಚಳುವಳಿಯ ಸುದ್ದಿಗಳಷ್ಟೆ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು, ಅವರು ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕಲೆಗಳ ಸಂಪುಟವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಆಶಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಕೊನೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಹರಿದಾಡುವಾಗ. ಅವರು ನನ್ನ ಮನೆಗೂ ಬಂದಾಗ ನನಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಈಗಲೂ ನೆನಪು ಇರುವುದು, ಜೋಳದದಂಟಿನಂತಹ ಸಪೂರ ದೇಹವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವರು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದು. ಅವರನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದು, ಗೆಳೆಯ ಚಿದಾನಂದ ಸಾಲಿಯವರ ಜತೆ. ರಾಯಚೂರಿನಲ್ಲಿ. ಅದುವೇ ಕೊನೆಯ ಭೇಟಿ. ಮುಂದೆ ನಾನು ಶಾಂತಿನಿಕೇತನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಅವರನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡೆ. ಅವರು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಸಂತಾಲ ದಂಪತಿಗಳ ಚಿತ್ರ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಅದರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಾನೂ ಶಾಂತಿನಿಕೇತನಕ್ಕೆ ಸಮೀಪವಿರುವ ಒಂದು ಸಂತಾಲರ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದೆ.

<span title=ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು ಬೆಟ್ಟದೂರು" title="ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು ಬೆಟ್ಟದೂರು" align="left" vspace="5" width="250" height="333" hspace="5">ನನಗೆ ಶಂಕರಗೌಡರ ಮೂರನೆಯ ಭೇಟಿ ಆಗಿದ್ದು ಮರಣದ ಸುದ್ದಿಯ ಮೂಲಕವೇ. ಅವರು ಹೋದವಾರ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ತೀರಿಕೊಂಡರು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜನರಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಉಳಿದ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜನರಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಓದಿರುವುದು ಎರಡೇ ಕೃತಿಗಳು: ೧. ಗೌಡರ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಕುರಿತು ಎಚ್. ಎ. ಅನಿಲ್‌ಕುಮಾರ್ ಅವರು ಅದ್ಭುತವಾದ ಕೃತಿ. ೨. ಚಿದಾನಂದ ಸಾಲಿಯವರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಗೌಡರ ಅಪೂರ್ವ ಚಿತ್ರ ಸಂಪುಟ.

ಗೌಡರ ಚಿತ್ರಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಬೇಕಾದ ಕಲಾತಜ್ಞತೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಧ್ಯಯನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವುದು ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಕಾಯಕಪ್ರಜ್ಞೆ. ಗೌಡರು ರೈತನ ಮಗನಾಗಿದ್ದರಿಂದಲೊ ಏನೊ, ಹೆಚ್ಚು ಚಿತ್ರಿಸಿರುವುದು ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಜನರನ್ನೇ; ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲೆಯುವ ಚಮ್ಮಾರ; ಹೊಲದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಒಕ್ಕಲಿಗ; ಚಕ್ಕಡಿ ಹೊಡೆಯುವ ರೈತ;, ದೋಣಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಅಂಬಿಗ; ಕುರಿ ಕಾಯುವ ಪಶುಗಾಹಿ; ಬುಟ್ಟಿಹೊತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆ; ಗಂಟೆಕಾಯಕ ಮಾಡುವ ಅಯ್ಯ; ಸೋರೆ ಮಾರುತ್ತಿರುವ ಕುಂಬಾರಗಿತ್ತಿ ಕಸಬರಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಸಂತಾಲ ವ್ಯಕ್ತಿ; ಅಕ್ಕಿಕೇರುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆ; ತಂಬೂರಿ ಹಿಡಿದು ಹಾಡುತ್ತಿರುವ ಗಾಯಕ-ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು. ಶರಣ ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಟ್ಟದೂರು ಕುಟುಂಬದ ವೈಚಾರಿಕ ಪರಂಪರೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಚಿತ್ರಗಳಿವು. ಈ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೂ ಶಂಕರಗೌಡರು, ಎಕರೆಗೆ ೩೦ಕ್ವಿಂಟಲ್ ಜೋಳ ಬೆಳೆದು ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧ ಇದ್ದಂತಿದೆ.

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುವಂತೆ ಉಳಿದಿರುವ ಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ತಾಯಿಕೋಳಿಯು ತನ್ನ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಹಾವೊಂದನ್ನು ಕೊಂದು ಉಣಿಸುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು, ಸೋಜಿಗ ಮತ್ತು ವಿಷಾದದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿರುವ ರೈತಹುಡುಗನದು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಗ್ಧಜನ ಎಂಬ ಕ್ಲೀಷೆಯ ಮಾತನ್ನು ನಿಜಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶಂಕರಗೌಡರಿಗೆ ಬಳಸಬಹುದಿತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಮುಗ್ಧಜನ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾದರೆ, ಹಿಂದುಮುಂದು ನೋಡದೆ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು. ನಿಷ್ಠುರವಾಗಿ ಕಡ್ಡಿ ತುಂಡಾದಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ತಮಗನಿಸಿದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ತಯಾರಿದ್ದವರು. ಇಂತಹ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಶಂಕರಗೌಡ ಬೆಟ್ಟದೂರರು ಸಹಜವಾದ ಸಾವನ್ನು ಕಂಡರು. ಅದೇನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆಯೊ ಅಥವಾ ಈ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ರಾಜಕೀಯದ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಮಾಡಿ, ಇದ್ದಬದ್ದ ಆ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಮಂಕು ಕವಿದಿದೆಯೊ ತಿಳಿಯದು. ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವಿದ್ದುಕೊಂಡು ಗ್ಲಾಮರಿಲ್ಲದೆ ದೊಡ್ಡ ಬಾಳನ್ನು ಬದುಕಿದವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಅವಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಂತಹ ದೊಡ್ಡಬಾಳು ಬಾಳಿದ ಜನ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜನರಿದ್ದಾರೆ.

ಚನ್ನಬಸವಪ್ಪ ಮತ್ತು ಶಂಕರಗೌಡರನ್ನು ಕಂಡವರಿಗೆ, ಬಲ್ಲವರಿಗೆ, ಅವರದೊಂದು ಘನತೆವೆತ್ತ ಬಾಳಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

¹ÛçÃ¥ÀgÀ aAvÀ£É ªÀÄvÀÄÛ CA¨ÉÃqÀÌgï - ¸ÀägÀuÉAiÉÆAzÉà ¸Á®zÀÄ


K¦æ¯ï 14 qÁ. ©.Dgï.CA¨ÉÃqÀÌgï CªÀgÀ d£À䢣À. ºÁUÉà 2011 CAvÀgÀgÁ¶ÖçÃAiÀÄ ªÀÄ»¼Á ¢£ÁZÀgÀuÉAiÀÄ ±ÀvÀªÀiÁ£ÉÆÃvÀìªÀ ªÀµÀð. ¨sÁgÀvÀzÀ°è ªÀiÁ£ÀªÀ ºÀPÀÄÌ ºÁUÀÆ ªÀÄ»¼Á ºÀPÀÄÌUÀ¼À §UÉUÉ DvÀåAwPÀªÁV aAw¹, ¸ÁªÀiÁfPÀ ¸ÀÄzsÁgÀuÉUÀ½UÉ PÁ£ÀƤ£À ZËPÀlÄÖ CªÀ±ÀåªÉAzÀÄ ¥Àæw¥Á¢¹zÀªÀgÀÄ CA¨ÉÃqÀÌgï. CªÀgÀ£ÀÄß £É£ÉAiÀÄ¢zÀÝgÉ ¨sÁgÀvÀzÀ ªÀÄ»¼Á ¸À§°ÃPÀgÀtzÀ ªÀiÁvÀÄUÀ¼ÀÄ C¥ÀÆtðªÁUÀÄvÀÛªÉ. KPÉAzÀgÉ `AiÀiÁªÀÅzÉà ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ K¼ÉÎAiÀÄ£ÀÄß C¼ÉAiÀĨÉÃPÁzÀgÉ D ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ ¹ÛçÃAiÀÄgÀ K¼ÉÎAiÀÄ£ÀÄß ¥ÀjUÀt¸À¨ÉÃPÀÄ’ JAzÀÄ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀ ¹ÜwUÀwAiÀÄ£ÀÄß ¸ÀªÀiÁdzÀ K¼ÉÎAiÀÄ ¸ÀÆZÀåAPÀªÁV ¥ÀjUÀt¹zÀªÀgÀÄ CªÀgÀÄ.

¨sÀQÛ ZÀ¼ÀĪÀ½AiÀÄ PÁ®¢AzÀ®Æ ªÀÄ»¼É zsÁ«ÄðPÀ ¸ÀªÀiÁ£ÀvÉ PÉüÀ®Ä ±ÀPÀÛ¼ÁzÀ¼Éà ºÉÆgÀvÀÄ ¸ÁªÀiÁfPÀ ¸ÁÜ£ÀªÀiÁ£ÀUÀ¼À°è AiÀiÁªÀ §zÀ¯ÁªÀuÉAiÀÄÆ DUÀ°®è. 19£Éà ±ÀvÀªÀiÁ£ÀzÀ PÉÆ£É ºÁUÀÆ 20£Éà ±ÀvÀªÀiÁ£ÀzÀ ªÉÆzÀ°UÉ §AzÀ ¸ÀªÀiÁd ¸ÀÄzsÁgÀPÀgÀÄ ¹Ûçà ±ÉÆõÀuÉAiÀÄ «gÀÄzÀÞ d£ÀeÁUÀÈwUÉ ±Àæ«Ä¹zÀgÀÄ. EzÀPÉÌ ¨sÁUÀ±ÀB ¸ÁévÀAvÀæöå ZÀ¼ÀĪÀ½AiÀÄ PÁªÀÅ ºÁUÀÆ ¥Á±ÁÑvÀå «zÁå¨sÁå¸ÀUÀ¼ÀÄ ¥ÉæÃgÀuÉ ¤ÃrgÀ§ºÀÄzÀÄ. 1848gÀ°è eÉÆåÃw¨Á ¥sÀįÉAiÀĪÀgÀÄ C¸Ààø±ÀåjUÁV ªÀÄvÀÄÛ ºÉtÄÚªÀÄPÀ̽UÁV ±Á¯É ±ÀÄgÀÄ ªÀiÁrzÀgÀÄ. ¨Á®å«ªÁºÀ, «zsÀªÁ ¥ÀzÀÞw, ¸Àw ¥ÀzÀÞw, ²PÀët ºÀPÀÄÌ ¤gÁPÀgÀuÉ, D¹Û ºÀPÀÄÌ ¤gÁPÀgÀuÉAiÀÄAvÀºÀ «µÀAiÀÄUÀ¼À£ÀÄß ¸ÀªÀiÁd¸ÀÄzsÁgÀPÀgÀÄ ¥ÀjUÀt¹zÀgÀÄ. DzÀgÉ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄ ªÀåQÛvÀézÀ, ±ÉÆõÀuÉAiÀÄ ««zsÀ ªÀÄUÀÄήÄUÀ¼À §UÉÎ D¼ÀªÁV aAw¹, zsÁ«ÄðPÀ-¸ÁªÀiÁfPÀ-gÁdQÃAiÀÄ ºÀPÀÄÌUÀ¼À£ÀÄß ¸ÀA«zsÁ£ÀzÀvÀÛªÁV ¤ÃqÀ®Ä ±Àæ«Ä¹zÀ ªÉÆzÀ® ªÀåQÛ qÁ. ©.Dgï.CA¨ÉÃqÀÌgï. »ÃUÁV ¨sÁgÀvÀzÀ EA¢£À ªÀÄ»¼Á ºÉÆÃgÁlUÀ¼À vÁ¬Ä¨ÉÃgÀÄ CA¨ÉÃqÀÌgï CªÀgÀ aAvÀ£ÉUÀ¼À°èzÉ.

ºÉtÄÚ »AzÀÆ ¸ÀªÀiÁdzÀ CvÀåAvÀ ±ÉÆövÀ¼ÀÄ. ¨sÁgÀwÃAiÀÄ ¸ÀªÀiÁd MAzÀÄ PÉÊAiÀÄ°è CªÀ¼À£ÀÄß ¥ÀÆf¸ÀÄvÀÛ, ªÀÄvÉÆÛAzÀÄ PÉÊAiÀÄ°è ¨ÉvÀÛ »rzÀÄ ®PÀëöätgÉÃSÉUÀ¼À£ÀÄß zÁlzÀAvÉ ¤§ðAzsÀ «¢ü¹zÉ. zÀ°vÀgÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀ ¹ÜwUÀw MAzÉà JA§ÄzÀ£ÀÄß CA¨ÉÃqÀÌgï CjwzÀÝgÀÄ. «zÉòà «zÁå¨sÁå¸À, CzÀgÀ®Æè dªÀÄð¤AiÀÄ ¨Á£ï£À°è PÀ¼ÉzÀ ¢£ÀUÀ¼ÀÄ ¥Á±ÁÑvÀå ¹ÛçêÁ¢ aAvÀ£ÉUÉ CªÀgÀ£ÀÄß ºÀwÛgÀ vÀAzÀªÀÅ. C¢üPÁgÀzÀ £É¯ÉAiÀÄ gÁdQÃAiÀÄ ªÀiÁUÀð ¹UÀzÉà AiÀiÁªÀÅzÀÆ §zÀ¯ÁUÀĪÀÅzÀÄ CµÀÄÖ ¸ÀÄ®¨sÀªÀ®è JA§ÄzÀ£ÀÄß UÀÄgÀÄw¹ ªÀÄ»¼ÉUÉ ±Á¸À£À¸À¨sÉUÀ¼À°è «ÄøÀ®Ä ¸ÁÜ£À PÉÆqÀ¨ÉÃPÉAzÀÆ CªÀgÀÄ ¥Àæw¥Á¢¹zÀÝgÀÄ.

CªÀgÀÄ ºÉÆgÀvÀgÀÄwÛzÀÝ `ªÀÄÆPÀ£ÁAiÀÄPÀ’ ºÁUÀÆ `§»µÀÌøvÀ ¨sÁgÀvÀ’ ¥ÀwæPÉUÀ¼À°è ªÀÄ»¼Á ¸ÀªÀĸÉå ªÀÄÄRåªÁV ZÀaðvÀªÁUÀÄwÛvÀÄÛ. ªÀĺÁqï ¸ÀvÁåUÀæºÀ ªÉÄgÀªÀtÂUÉAiÀÄ°è 500 ¹ÛçÃAiÀÄgÀÄ ¥Á¯ÉÆÎArzÀÝgÀÄ. PÁ¼ÁgÁªÀiï zÉêÁ®AiÀÄ ¥ÀæªÉñÀ ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ°è PÀÆqÁ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄjzÀÝgÀÄ 1927gÀ°è 3000 »AzÀĽzÀ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀ£ÀÄßzÉÝò¹ ªÀiÁvÀ£ÁqÀÄvÁÛ, `¤ªÀÄä §mÉÖ vÉåɬÄAzÀ PÀÆrzÀÝgÉãÁ¬ÄvÀÄ? ¸ÀéZÀÒªÁVj. ¤ªÀÄä£ÀÄß ¤ÃªÉà ªÀÄÄnÖ¹PÉƼÀîzÀªÀgÉAzÀÄ ¨sÁ«¸À¨ÉÃr. ¤ªÀÄä ªÀÄPÀ̼À£ÀÄß CzÀgÀ®Æè ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼À£ÀÄß ±Á¯ÉUÉ PÀ½¹. ªÀÄPÀ̼À ªÀÄ£À¹ì£À QüÀjªÉÄ vÉUÉzÀÄ CªÀgÀ°è DvÀäUËgÀªÀ vÀÄA©. ªÀĺÁ£ï ªÀåQÛUÀ¼ÁUÀ®Ä ºÀÄnÖzÁÝgÉAzÀÄ CªÀgÀ£ÀÄß £ÀA©¹. «zÁå¨sÁå¸À vÀÄA§ ªÀÄÄRå. PÀ°vÀ ªÀÄ»¼É ªÀÄÄAzÀĪÀgÉAiÀÄÄvÁÛ¼É. CªÀ¼ÀAvÉ CªÀ¼À ªÀÄPÀ̼ÀÆ vÀAiÀiÁgÁUÀÄvÁÛgÉ. DzÀgÉ PÀÄrzÀÄ ªÀÄ£ÉUÉ §gÀĪÀ ¤ªÀÄä UÀAqÀ-ªÀÄUÀ£À£ÀÄß ªÀiÁvÀæ RArvÁ ¸ÁPÀ¨ÉÃr.’ JAzÀÄ ºÉýzÀÝgÀÄ.

CA¨ÉÃqÀÌgï CªÀgÀ vÁwéPÀ ºÁUÀÆ ¸ÀAWÀl£ÉUÀ¼À ¨ÉA§®zÉÆA¢UÉ ªÀÄ»¼Á eÁUÀÈwAiÀÄ ºÉƸÀ CzsÁåAiÀĪÉà ±ÀÄgÀĪÁ¬ÄvÀÄ. CzÀgÀ®Æè »AzÀĽzÀ ªÀUÀðUÀ¼À ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀ°è CwêÀ DvÀ䫱Áé¸À ªÀÄÆrvÀÄ. vÀļÀ¹Ã¨Á¬Ä §t¸ÉÆÃqÉ JA¨ÁPÉ `ZÉÆPÀ̪ÉÄî’ JA§ ªÁvÁð¥ÀwæPÉ ±ÀÄgÀĪÀiÁrzÀgÀÄ. ªÀÄ»¼Á ºÁ¸ÉÖ®ÄèUÀ¼ÀÄ, ¨Á®QAiÀÄgÀ ±Á¯ÉUÀ¼ÀÄ, ¸ÀvÁåUÀæºÀ J®èzÀgÀ°è zÀ°vÀ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀÄ ªÀÄÄ£É߯ÉUÉ §AzÀgÀÄ. DvÀäPÀvÉ, £ÁlPÀUÀ¼À£ÀÄß §gÉzÀgÀÄ. zsÀªÀÄð¥Àæ¸ÁgÀPÀgÁzÀgÀÄ. 1931gÀ°è gÁzsÁ¨Á¬Ä ªÀqsÁ¼É JA¨ÁPÉ »ÃUÉ ºÉüÀÄvÁÛ¼É: ` »AzÀÆ zÉêÀ¸ÁÜ£À ¥ÀæªÉò¸À®Ä ºÁUÀÆ PÀÄrAiÀÄĪÀ ¤ÃjUÁV ¸ÁªÀðd¤PÀ d®ªÀÄÆ®UÀ½UÉ ºÉÆÃUÀ®Ä £ÀªÀÄUÉ ºÀPÀÄÌ ¨ÉÃPÀÄ. CµÉÖà C®è ªÉʸÀgÁAiÀiï CªÀgÉÃ, ¸ÁªÀiÁfPÀ ºÀPÀÄÌUÀ¼À eÉÆvÉ £ÀªÀÄUÉ gÁdQÃAiÀÄ ºÀPÀÄÌUÀ¼ÀÆ ¨ÉÃPÀÄ. PÀpt ²PÉëUÉ®è £ÁªÀÅ ºÉzÀgÀĪÀªÀgÀ®è. zÉñÀzÀ J®è eÉÊ®ÄUÀ¼À£ÀÆß ¨ÉÃPÁzÀgÉ vÀÄA§®Ä ¹zÀÞjzÉÝêÉ. CªÀªÀiÁ£À vÀÄA©zÀ §zÀÄPÀÄ §zÀÄPÀĪÀÅzÀQÌAvÀ £ÀÆgÀÄ ¸À®ªÁzÀgÀÆ ºÉÆÃgÁr ¸ÁAiÀÄ®Ä £ÁªÀÅ ¹zÀÞjzÉÝêÉ.’ »ÃUÉ PÀ°AiÀÄzÀ UÁæ«ÄÃt ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀÆ DvÀ䫱Áé¸À¢AzÀ ¸ÁªÀiÁfPÀ C¤µÀÖzÀ «gÀÄzÀÞ zÀ¤AiÉÄvÀÄÛªÀAvÉ ªÀiÁrvÀÄ.

1928gÀ°è »AzÀĽzÀ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀ ¸ÀAWÀl£É DgÀA¨sÀªÁ¬ÄvÀÄ. C£ÉÃPÀ PÀqÉUÀ¼À°è zÀ°vÀ ªÀÄ»¼Á ¸ÀªÀiÁªÉñÀUÀ¼ÀÄ, ¸ÀAWÀUÀ¼ÀÄ ºÀÄnÖzÀªÀÅ. 1938gÀµÀÄÖ »AzÉAiÉÄà PÀÄlÄA§ AiÉÆÃd£Á «zsÁ£ÀªÀ£ÀÄß ¸ÀPÁðgÀ d£À¦æAiÀÄUÉƽ¸À¨ÉÃPÉAzÀÄ CA¨ÉÃqÀÌgï ªÀÄÄA§¬ÄAiÀÄ ±Á¸À£À¸À¨sÉAiÀÄ°è ªÁ¢¹zÀgÀÄ. ºÉvÀÄÛºÉvÀÄÛ ªÀÄPÀ̼À£ÀÄß ¸ÁPÀĪÀÅzÀgÀ¯Éèà ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ ºÉÊgÁuÁUÀÄwÛzÁÝgÉAzÀÆ, CªÀgÀ ±ÀQÛ¸ÁªÀÄxÀåðªÀ£ÀÄß ¸ÀªÀiÁd G¥ÀAiÉÆÃV¹PÉƼÀî¨ÉÃPÉAzÀgÉ PÀÄlÄA§ AiÉÆÃd£É CªÀ±ÀåªÉAzÀÆ ¥Àæw¥Á¢¹zÀÝgÀÄ. 1942gÀ°è zɺÀ° ¸ÀPÁðgÀzÀ°è PÁ«ÄðPÀ ¸ÀaªÀgÁVzÁÝUÀ ªÉÆlÖªÉÆzÀ® ¨ÁjUÉ ºÉjUÉ ¨sÀvÉå ¤ÃqÀĪÀ §UÉÎ ¥Àæ¸ÁÛ¦¹zÀÝgÀÄ.

»ÃUÉ ªÀÄ»¼Á ºÀPÀÄÌUÀ¼À PÀÄjvÁV ¸ÀàµÀÖ C©ü¥ÁæAiÀÄ ºÉÆA¢zÀÝ CA¨ÉÃqÀÌgï CªÀgÀ £ÉÃvÀÈvÀézÀ°è gÀavÀªÁzÀ ¸ÀA«zsÁ£ÀªÀÅ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄjUÉ ¥ÀÄgÀĵÀjVgÀĪÀ J®è ¸ÀªÀ®vÀÄÛUÀ¼À£ÀÆß ¤ÃrzÉ. eÉÆvÉUÉ «±ÉõÀ ¸ÀªÀ®vÀÄÛUÀ¼À£ÀÆß ¤ÃqÀ®Ä - GzÁ: 15(3), 51(J) PÀ®ªÀÄÄUÀ¼ÀÄ - CªÀPÁ±À PÀ°à¸À¯ÁVzÉ,

»AzÀÆ ¸ÁªÀiÁfPÀ §zÀÄQ£À°è §zÀ¯ÁªÀuÉ vÀgÀĪÀ ¤nÖ£À°è CA¨ÉÃqÀÌgï vÀªÀÄä ªÀĺÀvÁéPÁAPÉëAiÀÄ »AzÀÆ PÉÆÃqï ©¯ï C£ÀÄß ªÀÄAr¹zÀÝgÀÄ. ¸ÀA«zsÁ£ÀªÀÅ ¸ÁévÀAvÀæöå, ¸ÀªÀiÁ£ÀvÉ ºÁUÀÆ ¸ÀºÀ¨Á¼ÉéAiÀÄ DzsÁgÀzÀ ªÉÄÃ¯É gÀÆ¥ÀÄUÉÆArzÀÄÝ. DzÀgÉ ¨sÁgÀwÃAiÀÄ »AzÀÆ «ªÁºÀ¥ÀzÀÞw ªÀÄ»¼ÉUÉ ¸ÁévÀAvÀæöåªÀ£ÀÆß ¸ÀªÀiÁ£ÀvÉAiÀÄ£ÀÆß ¤ÃrgÀ°®è,. ªÀÄ»¼ÉUÉ zÁ¸Àå ºÉÃgÀĪÀÅzÀ®èzÉà «ZÉÒÃzÀ£ÀPÉÌ CªÀPÁ±À ¤gÁPÀj¹, ¥ÀÄgÀĵÀgÀ §ºÀÄ¥ÀwßvÀéªÀ£ÀÄß ªÀiÁ£Àå ªÀiÁqÀ¯ÁUÀÄwÛvÀÄÛ. »AzÀÆ ªÉÊAiÀÄQÛPÀ PÁ£ÀƤUÉ KPÀgÀÆ¥À ¸ÀA»vÉAiÉÆAzÀ£ÀÄß vÀgÀ¨ÉÃPÉA§ÄzÀÄ ©ænµï DqÀ½vÀ PÁ®¢AzÀ®Æ £ÀqÉzÀ ¥ÀæAiÀÄvÀߪÁVvÀÄÛ. 1944gÀ°è vÀAiÀiÁgÁzÀ »AzÀÆ PÉÆÃqï ©¯ï ºÀ®ªÀÅ «gÉÆÃzsÀUÀ¼À £ÀqÀÄªÉ ªÀÄƯÉUÀÄA¥ÁVvÀÄÛ. £ÉºÀgÀÆ ªÉÆzÀ°¤AzÀ®Æ »AzÀÆ ªÉÊAiÀÄÄQÛPÀ PÁ£ÀÆ£ÀÄ ¸ÀÄzsÁgÀuÉ vÀ£Àß ¥ÀæxÀªÀÄ DzÀåvÉ JAzÉà ºÉüÀÄwÛzÀÝgÀÄ. KPÀgÀÆ¥À PÁ£ÀƤ¤AzÀ »AzÀÆ JA§ ¨sÁªÀ£ÉAiÀÄÄAmÁV gÁ¶ÖçÃAiÀÄvÉUÉ ¥ÀÆgÀPÀªÁUÀ° J£ÀÄߪÀÅzÀÄ CªÀgÀ GzÉÝñÀ. ¸ÁévÀAvÁæöå£ÀAvÀgÀ 1944gÀ »AzÀÆ PÉÆÃqï ©¯ï C£ÀÄß ¥ÀjµÀÌgÀuÉUÁV PÁ£ÀÆ£ÀÄ ªÀÄAvÁæ®AiÀÄPÉÌ PÀ½¸À¯Á¬ÄvÀÄ. PÁ£ÀÆ£ÀÄ ªÀÄAwæ CA¨ÉÃqÀÌgï ¥ÀjµÀÌgÀuÁ ¸À«ÄwAiÀÄ CzsÀåPÀëgÁVzÀÝgÀÄ. »ÃUÉ ¥ÀjµÀÌgÀtUÉÆAqÀ ªÀĸÀÆzÉAiÀÄÄ JAlÄ ¨sÁUÀUÀ¼À£ÉÆß¼ÀUÉÆArvÀÄÛ.

1. F ¨sÁUÀzÀ°è »AzÀÆ AiÀiÁgÉAzÀÄ ZÀað¸À¯ÁVvÀÄÛ. ªÀÄĹèA, ¥Á¹ð, Qæ²ÑAiÀÄ£ï, dÆå C®èzÉà EgÀĪÀ ªÀåQÛ »AzÀÆ JAzÀÄ UÀÄgÀÄw¸À¯ÁVvÀÄÛ. CªÀgÉ®è KPÀgÀÆ¥À ¸ÀA»vÉUÉ M¼À¥ÀqÀÄwÛzÀÝjAzÀ EzÀÄ eÁwªÀåªÀ¸ÉÜAiÀÄ£ÀÄß ¨sÀUÀßUÉƽ¸ÀĪÀAwvÀÄÛ.

2. ªÀÄzÀĪÉ

3. zÀvÀÄÛ ¹éÃPÁgÀ

4. ¥ÉÆõÀPÀvÀé

5. C«¨sÀPÀÛ PÀÄlÄA§zÀ D¹Û PÁ£ÀÆ£ÀÄ, ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼À D¹Û ºÀPÀÄÌ

6. ªÀÄ»¼ÉAiÀÄ D¹Û PÀÄjvÁzÀ ¤Ãw

7. ªÁgÀ¸ÀÄzÁjPÉ

8. fêÀ£ÁA±À

CA¨ÉÃqÀÌgï CªÀgÀ F ¥ÀjµÀÌjvÀ DªÀÈwÛAiÀÄ°è «ZÉÒÃzÀ£ÀPÉÌ CªÀPÁ±À«vÀÄÛ. C°èAiÀĪÀgÉUÉ PɼÀ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼À°è «ZÉÒÃzÀ£ÀªÀÅ ZÁ°ÛAiÀÄ°èzÀÝgÀÆ CzÀ£ÀÄß PÁ£ÀÆ£ÁV ªÀiÁ£Àå ªÀiÁrgÀ°®è. «zsÀªÉUÉ UÀAqÀ£À D¹ÛAiÀÄ ¥ÀÆgÁ ºÀPÀÄÌ ºÁUÀÆ ªÀÄzÀĪÉAiÀiÁzÀ ºÉtÄÚªÀÄPÀ̽UÉ vÀªÀj£À D¹Û ºÀPÀÄÌUÀ¼ÀÄ ¥Àæ¸ÁÛ¦¸À®ànÖzÀݪÀÅ. C®èzÉà AiÀiÁgÀÄ »AzÀÆ JAzÀÄ «ªÀj¸ÀĪÁUÀ eÉÊ£À, ¨ËzÀÞ ºÁUÀÆ ¹Sï zsÀªÀÄðUÀ¼ÀÆ »AzÀÆ ¤Ãw ¸ÀA»vÉUÉà M¼À¥ÀqÀĪÀAwvÀÄÛ. EzÀ£ÀÄß D ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀªÀgÀÄ wêÀæªÁV «gÉÆâü¹zÀgÀÄ.

»AzÀÆ PÉÆÃqï ©¯ï ªÀÄ»¼Á ¸ÀªÀiÁ£ÀvÉ ªÀÄvÀÄÛ ºÀPÀÄÌUÀ¼À£ÀÄß JwÛ »rAiÀÄĪÀAwvÀÄÛ. AiÀiÁªÀÅzÉà ¸ÁªÀiÁfPÀ §zÀ¯ÁªÀuÉ §AiÀĸÀĪÀÅzÁzÀgÀÆ CzÀPÉÆÌAzÀÄ ¸ÀÆPÀÛ PÁ£ÀÆ£ÀÄ ZËPÀlÄÖ MzÀV¸ÀĪÀÅzÀÄ CªÀ±Àå JA§ÄzÀÄ CA¨ÉÃqÀÌgï CªÀgÀ ¤®ÄªÀÅ. »ÃUÉ ¥ÀÄgÀĵÀ ¥ÀæzsÁ£À ¸ÀªÀiÁdPÀÆÌ, ¸ÁA¥ÀæzÁ¬ÄPÀ PÀÄlÄA§ ªÀåªÀ¸ÉÜUÀÆ §zÀ¯ÁªÀuÉ vÀgÀ§AiÀĹzÀÝ »AzÀÆ PÉÆÃqï ©¯ï ªÀÄÆgÁß®ÄÌ ªÀµÀð ¸ÀA¸ÀwÛ£À°è ºÀ®ªÀÅ «ªÁzÀ, ZÀZÉðUÉƼÀUÁ¬ÄvÀÄ. PÁAUÉæ¹ì£À PÉ®ªÀÅ zsÀÄjÃtgÉà CzÀ£ÀÄß «gÉÆâü¹zÀgÀÄ. £ÉºÀgÀÆ «ªÁzÀ ±ÀªÀÄ£ÀUÉƽ¸À®Ä ¨sÁUÀ±ÀB CzÀ£ÀÄß ZÀZÉðUÉ ¥ÀjUÀt¸À¨ÉÃPÉAzÀÄ AiÀÄwß¹zÀgÀÄ. DzÀgÉ CzÀÆ ¸ÁzsÀåªÁUÀzÉà PÉÆ£ÉUÉ ªÀÄvÀPÉÌ ºÁQzÁUÀ 28/23 CAvÀgÀzÀ°è ¨ÉA§®«®èzÉà wgÀ¸ÀÌøvÀªÁ¬ÄvÀÄ. EzÀjAzÀ CwêÀ £ÉÆAzÀ CA¨ÉÃqÀÌgï `C¼ÀĪÀªÀj®èzÉà ±ÉÆÃQ¸ÀĪÀªÀj®èzÉà »AzÀÆ PÉÆÃqï ©¯ï PÉƯÉAiÀiÁ¬ÄvÀÄ’ JAzÉà ¥ÀæwQæ¬Ä¹ PÁ£ÀÆ£ÀÄ ªÀÄAwæ ¥ÀzÀ«UÉ gÁfãÁªÉÄ ¤ÃrzÀgÀÄ. DzÀgÉ CªÀgÀÄ ¸ÀÆa¹zÀ §ºÀ¼ÀµÀÄÖ ¸ÀÄzsÁgÀuÉUÀ¼À£ÀÄß £ÉºÀgÀÆ ZÀÄ£ÁªÀuÉUÀ¼À £ÀAvÀgÀ gÀavÀªÁzÀ ¸ÀPÁðgÀzÀ ªÀÄÄRå DzÀåvÉAiÀÄ£ÁßV ¥ÀjUÀt¹, »AzÀÆ ªÀÄzÀÄªÉ ¥ÀzÀÞw, ªÁgÀ¸ÀÄzÁjPÉ, C¥Áæ¥ÀÛ ªÀAiÀĸÀÌ ºÁUÀÆ ¥ÉÆõÀPÀvÀé, fêÀ£ÁA±À JA§ £Á®ÄÌ ¨ÉÃgɨÉÃgÉ ªÀĸÀÆzÉUÀ¼À£ÀÄß vÀAzÀgÀÄ.

¸ÀA«zsÁ£À §AzÀÄ FUÉÎ 61 ªÀµÀðUÀ¼ÁzÀ £ÀAvÀgÀªÀÇ ¨ÉgÀ¼ÉtÂPÉAiÀĵÀÄÖ ªÀÄ»¼Á gÁdPÁgÀtÂUÀ½zÁÝgÉ. 33% ªÀÄ»¼Á «ÄøÀ¯Áw ¨ÉÃPÉAzÀÄ PÉüÀÄwÛzÉÝêÉ. EzÀÄ K£À£ÀÄß vÉÆÃj¸ÀĪÀÅzÉAzÀgÉ PÁ£ÀƤ£À MvÁÛAiÀÄ«®è¢zÀÝgÉ gÁdQÃAiÀÄ ¥ÀPÀëUÀ¼ÁUÀ°Ã, ¸ÀAWÀl£ÉUÀ¼ÁUÀ°Ã AiÀiÁªÀ CªÀPÁ±ÀªÀ£ÀÆß ±ÉÆövÀjUÉAzÀÄ «ÄøÀ°qÀĪÀ §zÀÞvÉ vÉÆÃj¸ÀĪÀÅ¢®è JAzÀÄ. EzÀ£ÀÄß CA¨ÉÃqÀÌgï ªÉÆzÀ¯Éà H»¹zÀÝgÀÄ. JAzÉà ±ÉÆövÀjUÉ PÁ£ÀÆ£ÀħzÀÞ «ÄøÀ¯Áw ¨ÉÃPÉAzÀÄ MvÁ۬ĹzÀÝgÀÄ. F zÀÆgÀzÀȶÖAiÉÄà CA¨ÉÃqÀÌgÀgÀ£ÀÄß C¢éwÃAiÀÄ aAvÀPÀgÀ£ÁßV¹gÀĪÀÅzÀÄ.

ªÀÄ»¼Á «ÄøÀ¯ÁwAiÀÄ ¥ÀgÀ ¯Á©UÀ¼ÀÄ ¥À槮ªÁUÀÄwÛgÀĪÀ ºÉÆwÛ£À¯Éèà M¼À«ÄøÀ¯ÁwAiÀÄÆ ¨ÉÃPÉAzÀÆ, CzÀÄ EvÀåxÀðªÁUÀzÀ ºÉÆgÀvÀÆ ªÀÄ»¼Á «ÄøÀ¯Áw eÁj ¨ÉÃqÀªÉAzÀÆ »AzÀĽzÀ ªÀUÀðUÀ¼À £ÁAiÀÄPÀgÀÄ MvÁ۬ĸÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ ºÀ®ªÀgÀ ºÀĨÉâÃj¸ÀÄwÛzÉ. EzÀgÀ M¼ÀºÉÆPÀÄÌ £ÉÆÃqÀ¨ÉÃPÁzÀ CªÀ±ÀåPÀvÉ EzÉ. ¸ÁévÀAvÀæ¥ÀƪÀð ¸ÀªÀiÁd ¸ÀÄzsÁgÀuÉAiÀÄ gÀÆ¥ÀUÀ¼À£ÀÄß UÀªÀĤ¹zÀ°è MAzÀA±À ¸ÀàµÀÖªÁUÀÄvÀÛzÉ: ¸ÀªÀiÁd ¸ÀÄzsÁgÀPÀgÀÄ ªÀÄ»¼Á ±ÉÆõÀuÉAiÀÄ «µÀAiÀÄUÀ¼À£Éßà ªÀÄÄRåªÁV PÉÊUÉwÛPÉÆAqÀÄ ¨Á®å «ªÁºÀ, «zsÀªÁ ¥ÀzÀÞw, ¸Àw ¸ÀºÀUÀªÀÄ£ÀzÀAvÀºÀ C¤µÀÖ ¥ÀzÀÞwUÀ¼À£ÀÄß PÉÊ©qÀĪÀAvÉ, ªÀÄ»¼ÉAiÀÄjUÀÆ ²PÀët ¤ÃqÀĪÀAvÉ ¸ÀªÀiÁdzÀ ªÀÄ£ÀªÉÇ°¹zÀgÁzÀgÀÆ zÉêÀzÁ¹ ¥ÀzÀÞw, ¨ÉvÀÛ¯É ¸ÉêÉ, ¸ÁªÀÄÆ»PÀ CvÁåZÁgÀzÀAvÀºÀ AiÀiÁvÀ£ÁªÀÄAiÀÄ «µÀAiÀÄUÀ¼À PÀÄjvÀÄ ªÀiÁvÀ£ÁqÀ°®è. JAzÀgÉ ªÉÄîéUÀðzÀ ¹ÛçÃAiÀÄgÀ £ÉÆêÀÅ ±ÉÆõÀuÉUÀ¼ÀÄ ¥ÀqÉzÀµÀÄÖ UÀªÀÄ£ÀªÀ£ÀÄß PɼÀªÀUÀðzÀ ¹ÛçÃAiÀÄgÀ §ªÀuÉUÀ¼ÀÄ ¥ÀqÉAiÀÄ°®è. MAzÀAvÀÆ ¤d, eÁwAiÀÄ£ÀÄß UÀt£ÉUÉ vÉUÉzÀÄPÉƼÀîzÉà ¨sÁgÀvÀzÀ AiÀiÁªÀ ¸ÁªÀiÁfPÀ ¸ÀªÀĸÉåAiÀÄ §UÉUÀÆ ªÀiÁvÀ£ÁqÀ¯ÁgɪÀÅ, ªÀÄ»¼Á ¸ÀªÀĸÉåAiÀÄ §UÉUÀÆ PÀÆqÁ. ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀÄ JA§ UÀÄA¥ÀÄ-¥Àæ¨sÉÃzsÀ MAzÉÃ. E§âgÀÆ C£ÀĨsÀ«¸ÀĪÀ eÉÊ«PÀ, zÉÊ»PÀ CªÀ¸ÉÜUÀ¼ÀÆ MAzÉÃ. DzÀgÉ F ¸ÁªÀÄåvÉ E°èUÉà ¤®ÄèvÀÛzÉ. ªÉÄïÁÓw ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ JzÀÄj¸ÀĪÀ PÀµÀÖUÀ¼ÀÆ, PɼÀeÁw ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ C£ÀĨsÀ«¸ÀĪÀ PÀµÀÖUÀ¼ÀÆ; CªÀgÀ ©qÀÄUÀqÉAiÀÄ zÁjUÀ¼ÀÆ ¨ÉÃgɨÉÃgÉAiÀiÁVªÉ. «ªÉÆÃZÀ£É JA§ÄzÀÄ vÀ¼À¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ ºÉtÂÚUÉ ºÀ®ªÀÅ DAiÀiÁªÀÄUÀ¼À°è, ºÀ®ªÀÅ ¸ÀÛgÀUÀ¼À£ÀÄß zÁn zÉÆgÀPÀ¨ÉÃPÁzÀAxÀzÀÄ. EzÀ£ÀÄß E£ÀÆß ªÀÄÄAzÀĪÀgɹ ºÉüÀĪÀÅzÁzÀgÉ ªÀÄĹèA ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ C£ÀĨsÀ«¸ÀĪÀ ¥ÀævÉåÃPÀvÉAiÀÄ ¸ÀAPÀlUÀ¼ÀÆ, »AzÀÆ ªÀÄ»¼É C£ÀĨsÀ«¸ÀĪÀ £ÉÆêÀÇ ¨ÉÃgɨÉÃgÉAiÉÄà DVzÉ. §zÀ¯ÁzÀ ¸ÁªÀiÁfPÀ ¥Àj¹ÜwAiÀÄ°è ªÀÄĹèA ªÀÄ»¼É »AzÉA¢VAvÀ ºÉZÀÄÑ ¥ÀævÉåÃPÀvÉUÉ ºÁUÀÆ ¤§ðAzsÀUÀ½UÉ M¼ÀUÁVzÁݼÉ. »ÃUÉ ºÉüÀ®Ä PÁgÀt«µÉÖÃ: ªÀÄÄRåªÁ»¤AiÀÄ°ègÀĪÀ ªÀUÀðzÀ ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼À ¸ÀAPÀlªÀ£ÀßµÉÖà C®è, PÉüÀzÀ zÀ¤UÀ¼À£ÀÆß PÉý¹PÉƼÀÄîªÀµÀÄÖ ¸ÀÆPÀëöäªÁUÀ¨ÉÃPÁzÀ CªÀ±ÀåPÀvÉ EAzÀÄ »AzÉA¢VAvÀ ºÉZÀÄÑ EzÉ.

F J®è PÁgÀtUÀ½AzÀ ªÀÄ»¼Á «ÄøÀ¯Áw JAzÀÄ MmÁÖgÉ 33% PÉýzÀgÉ ¸Á®zÀÄ, C°è ©ü£Àß eÁw-ªÀUÀðUÀ½UÉ ¸ÉÃjzÀ ªÀÄ»¼ÉAiÀÄjUÉ vÀPÀÌ ¥Áæw¤zsÀå ¤Ãr JAzÀÄ PÉüÀ¨ÉÃPÁVzÉ. ¸ÀªÉÇÃðzÀAiÀÄzÀ eÉÆvÉUÉ CAvÉÆåÃzÀAiÀÄ ªÉÆzÀ® UÀÄjAiÀiÁUÀ¨ÉÃQzÉ. eÉÆvÉUÉ ¹UÀĪÀ ¥Áæw¤zsÀåªÀÅ qÀ«ÄäUÀ¼À PÉÊUÉ ºÉÆÃUÀzÉÃ, ¥Àæw¤¢üUÀ¼ÀÄ gÀ§âgï ¸ÁÖA¥ÀÄUÀ¼ÁUÀzÀ ºÁUÉ £ÉÆÃrPÉƼÀÄîªÀ dªÁ¨ÁÝjAiÀÄÆ ¸ÀªÀiÁd ºÁUÀÆ ¸ÀPÁðgÀzÀ ªÉÄðzÉ.

CA¨ÉÃqÀÌgï ¢£ÁZÀgÀuÉAiÀÄ ºÉÆvÀÛ°è F J®èªÀ£ÀÄß £É£ÉAiÀÄÄvÀÛ CªÀgÀ ªÀåQÛvÀé¢AzÀ J®ègÀÆ, CzÀgÀ®Æè ªÀÄ»¼ÉAiÀÄgÀÄ MAzÉgÉqÀÄ ¸ÀAUÀwUÀ¼À£ÀÄß CªÀ±ÀåªÁV PÀ°AiÀĨÉÃQzÉ. ªÉÆzÀ®£ÉAiÀÄzÀÄ ¤µÀÄ×gÀvÉ. gÁf D«ÄµÀUÀ½UÉ §°AiÀiÁUÀzÀAvÉ £ÉÊwPÀvÉAiÀÄ PÁªÀ°VgÀĪÀÅzÀÄ ¤µÀÄ×gÀvÉ. £ÉÊwPÀvÉAiÀÄ §UÉUÉ UÀªÀÄ£À ¤ÃqÀzÉà ºÉÆÃzÀ°è ºÉtÂÚ£À C£À£ÀåvÉ ªÀiÁAiÀĪÁV ¨sÀæµÁÖw¨sÀæµÀÖ ªÀÄ»¼Á gÁdPÁgÀtÂ, C¢üPÁjUÀ¼À GzÁºÀgÀuÉUÀ¼À ¥ÀnÖ E£ÀßµÀÄÖ GzÀݪÁUÀĪÀ C¥ÁAiÀÄ«zÉ.

JgÀqÀ£ÉAiÀÄzÁV ªÀåQÛ¥ÀÆeÉAiÀÄ£ÀÄß CA¨ÉÃqÀÌgï M¥ÀÄàwÛgÀ°®è. vÀªÀÄä §gÀºÀ-¨sÁµÀtUÀ¼À°è AiÀiÁªÀÅzÉà ªÀåQÛ-¹zÁÞAvÀªÀ£ÀÄß ¥Àæ±ÉßUÀ½®èzÉà CªÀgÀÄ M¦àPÉÆArzÉÝà E®è. F «µÀAiÀÄPÉÌ §ÄzÀÞ£ÀÆ, ¨ËzÀÞzsÀªÀÄðªÀÇ ºÉÆgÀvÁVgÀ°®è. ªÀÄÆgÀ£ÉAiÀÄzÁV DvÀäªÀÄgÀÄPÀzÀ bÁAiÉĬĮèzÀ aAvÀ£É. ±ÉÆövÀgÀÄ DvÀäUËgÀªÀ ¨É¼É¹PÉƼÀî¨ÉÃPÁzÀ°è ©qÀ¨ÉÃPÁzÀ ªÉÆzÀ® UÀÄt DvÀäªÀÄgÀÄPÀ. PËlÄA©PÀªÁV, DyðPÀªÁV ¸ÀAPÀµÀÖzÀ°èzÁÝUÀ®Æ, MAnAiÀiÁzÁUÀ®Æ, ¸ÀAWÀl£ÉAiÀÄ°èzÁÝUÀ®Æ DvÀäªÀÄgÀÄPÀzÀ bÁAiÉÄ CA¨ÉÃqÀÌgï ªÀåQÛvÀézÀ°è PÁtĪÀÅ¢®è.

F ªÀÄÆgÀÆ UÀÄtUÀ¼ÀÄ ¥Àæ²ß¸ÀzÉà K£À£ÀÆß M¦àPÉƼÀîzÀ ªÉÊeÁÕ¤PÀ ªÀÄ£ÉÆèsÁªÀªÀ£ÀÆß, zÀÆgÀzÀȶÖAiÀÄ£ÀÆß, ªÀÄÄPÀÛªÀÄ£À¹ÜwAiÀÄ£ÀÆß ¨É¼É¸ÀÄvÀÛªÉ. DgÉÆæ¸ÀÄvÀÛ ¨ÉgÀ¼ÀÄ vÉÆÃgÀĪÀ ªÀÄÄ£Àß CzÀ£ÀÄß £ÀªÀÄä PÀqÉUÉà wgÀÄV¹PÉƼÀÄîªÀµÀÄÖ DvÀä¥ÀjÃPÉëAiÀÄ zsÉÊAiÀÄð PÉÆqÀÄvÀÛªÉ. EªÀÅ ªÀÄ»¼ÉUÉ «²µÀÖªÁzÀ UÀÄtUÀ¼ÉÃ. CzÀ£ÁßPÉ ªÀÄgÉwzÁÝ¼É CµÉÖÃ. DvÀäUËgÀªÀ UÀ½¹PÉƼÀÄîªÀ ºÁ¢AiÀÄ°è EªÀ£ÀÄß ªÉÄÊUÀÆr¹PÉƼÀÄîªÀÅzÀÄ CA¨ÉÃqÀÌgï ¸ÀägÀuÉUÉ ¤dªÁzÀ CxÀð vÀAzÀÄPÉÆqÀÄvÀÛzÉ.

- qÁ. JZï.J¸ï.C£ÀÄ¥ÀªÀiÁ

d®d d£ÀgÀ¯ï ªÀÄvÀÄÛ ºÉjUÉ D¸ÀàvÉæ

PÀªÀ®QÌ CAZÉ, 581361

ºÉÆ£ÁߪÀgÀ vÁ®ÆPÀÄ

G.PÀ.-f¯Éè.

¥sÉÆÃ: 9480211320

ಪ್ರಕಾಶನವು ಜೂನ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರತರಲಿರುವ ಡಾ . ಅನಸೂಯ ಕಾಂಬಳೆ ಅವರ ಕಥಾ ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಯುವ ಕಥೆಗಾರ ಕಲಿಗಣನಾಥ ಗುಡುದೂರ ಬರೆದಿರುವ ಮೊದಲ ಮಾತುಗಳು

PÀvÉAiÀÄAwgÀĪÀ ¸ÀvÀåUÀ¼À£ÀÄ CAUÉÊAiÀÄ°è »rzÀÄ...

‘ºÀjzÀ ¥ÀvÀæ’zÀ ªÀÄÆ®PÀ PÀvÉUÁwð vÀ¼À¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ vÀ¼ÀªÀļÀUÀ½UÉ PÀvÉUÀ¼À gÀÆ¥ÀÄ ¤ÃrzÁÝgÉ. ±ÉÆövÀ, zÀªÀÄ£ÀPÉÆ̼ÀUÁzÀ, gÀPÀ̸À ªÀÄ£À¸ÀÄUÀ½UÉ §°AiÀiÁzÀ ºÉtÂÚ£À M¼ÀvÉÆÃn CzɵÀÄÖ ZÉÆPÀ̪ÁV ºÉuÉ¢lÄÖ PÀ£ÀßqÀ PÀxÁ¯ÉÆÃPÀPÉÌ ¨ÉgÀUÀÄ ºÀÄnÖ¹zÁÝgÉ. F C¥ÀgÀÆ¥ÀzÀ PÀvÉUÀ¼À£ÀÄß NzÀĪÀ CªÀPÁ±À ¤ÃrzÀÝPÉÌ, ªÀÄÄPÀÛ ZÀZÉðUÉ ªÉâPÉ MzÀV¹zÀÝPÉÌ ¸ÀºÀ PÀvÉUÁwð qÁ.C£À¸ÀÆAiÀÄ PÁA§¼É CªÀjUÉ zsÀ£ÀåªÁzÀUÀ¼ÀÄ.

‘ºÉUÀ®Ä PÉÆlÖªÀgÀÄ’ PÀxÀ£ÀPÀæªÀÄ, PÀ¯ÉUÁjPÉ ªÉÄüÉʹzÀ UÀnÖPÀvÉ. E°èAiÀÄ ºÀ®ªÀÅ ¸Á®ÄUÀ¼ÀÄ ªÀÄvÉÛ ªÀÄvÉÛ N¢¹PÉƼÀÄîvÀÛªÉ. ‘¤vÀåzÀ vÀ£Àß zÀÄBR £ÀÄAVzÀ ¢A©UÀÆ ¸ÀĪÀÄä¤gÀ¯ÁUÀÄwÛ®è.’ ‘D PÀvÀÛ¯ÉAiÀÄ®Æè aPÉÌUÀ¼ÀÄ C¼ÀÄwÛzÀݪÀÅ’. ‘CªÀgÀ ªÀÄ£À¸ÀÄUÀ¼ÀÄ JAzÉÆ ªÀÄ®VªÉ’. ‘ºÀ¹ªÀÅ, £ÉÆêÀÅ, CªÀªÀiÁ£À MmÁÖV PÀtÂÚAzÀ ºÀjzÀªÀÅ’. EAxÀ ¸Á®ÄUÀ¼ÀÄ J®è PÀvÉUÀ¼À°è £ÀĸÀĽzÀÝgÉ? JA§ ¥Àæ±Éß ªÉÄðAzÀ ªÉÄÃ¯É PÁrzÀÄÝAlÄ. dUÀzÀ ±ÉÆövÀ ªÀÄ»¼Á ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ ¥ÀgÀw¤¢üAiÉÄA§AvÉ awævÀªÁVzÁÝ¼É F PÀvÉAiÀÄ ªÀÄÄRå¥ÁvÀæ ‘¥sÁwªÀiÁ’. ºÉuÉÚA§ PÁgÀtPÉÌ PÀnÖPÉÆAqÀ §tÚzÀ PÀ£À¸ÀÄUÀ½UÉ §jà PÀ¥ÀÄà ªÉÄwÛ ªÀĪÀÄä® ªÀÄgÀÄUÀÄvÁÛ¼É. ‘ºÀqɪÀ AiÀÄAvÀæ’ vÁ£À®è JA§ D¥ÁzÀ£É¬ÄAzÀ UÀAqÀ C§Äݯï¸Á¨ï¤UÉ vÁ£Éà ªÀÄÄAzÉ ¤AvÀÄ ªÀÄzÀÄªÉ ªÀiÁqÀ¨ÉÃPÁzÀ C¤ªÁAiÀÄðvÉUÉ ¹®ÄPÀÄvÁÛ¼É. ¥ÀÄgÀĵÀ ¥ÀæzsÁ£À ªÀåªÀ¸ÉÜAiÀÄ PÀgÁ¼À ªÀÄÄR ¥ÀÆtð CxÀðªÁUÀ¢zÀÝgÀÆ ‘ºÉÆAzÁtÂPÉ,’ ‘MqÀA§rPÉ’ PÀ£À¸ÀÄ PÁtÄvÁÛ¼É. «Që¥ÀÛ ªÀÄ£À¹ì¤AzÀ PÀmÉÖ ªÉÄÃ¯É PÀĽvÀ ¥sÁwªÀiÁ PÀtÚ ªÀÄÄAzÉ ºÁzÀĺÉÆÃUÀĪÀ PÀ¸ÀªÀÄĸÀÄj wQÌ §zÀÄPÀ §ArUÉ ºÉUÀ®Ä¤ÃrzÀ PÀtÄÚPÁtzÀ ºÀtÄÚ ºÀtÄÚ ªÀÄÄzÀÄQ gÀªÀiÁå¨ÉÃUÀA, DPÉUÉ D¸ÀgÉAiÀiÁV ºÉÆgÀl CT¯ï¸Á¨ï£À CPÀÌgÉUÉ ¨ÉgÀUÁUÀÄvÁÛ¼É. ‘CzÉÆAzÀÄ ¸ÀÄAzÀgÀ eÉÆÃr’ GzÁÏgÀ vÉUÉAiÀÄÄvÁÛ¼É. ¥ÀqÉzÀ zÀvÀÄÛªÀÄUÀ £Á¢gï ªÀÄvÉÆÛAzÀÄ ¸ÀªÁ¯ÁV ¥Àjt«Ä¸ÀÄvÁÛ£É. ‘ªÀÄUÀĪÀ£ÀÄß vÀAzÀÄ ºÀQÌAiÀiÁVzÀÝ ªÀÄ£À FUÀ «®«® MzÁÝqÀÄwÛvÀÄ.’ ‘¦æÃw¸ÀĪÀ UÀAqÀ §zÀ¯ÁVzÁÝ£É. CvÉÛ, ªÀiÁªÀ J®ègÀÆ «gÉÆÃzsÀªÁUÉà EzÁÝgÉ’. ‘ªÀÄ£ÉAiÀÄ dªÁ¨ÁÝjAiÀÄ £ÉÆUÀ ºÉÆvÀÛgÀÆ CªÀgÁåjUÀÆ PÀgÀÄuÉ E®è. vÁ£ÀÄ ¨ÉÃQ®è, vÁ£ÀÄ §mÉÖ ºÉÆ°zÀ zÀÄqÀÄØ ¨ÉÃPÀÄ.’ EAxÀ ºÀ¼ÀºÀ½ ªÀÄzsÉå UÀAqÀ£À ‘JgÀqÀ£ÉÃ’ ªÉÆzÀ®gÁwæUÉ CtªÀiÁrzÀ¼ÀÄ. ¨É¼ÀUÉzÀÄÝ vÀªÀj£À ºÁ¢ vÀĽzÀ¼ÀÄ. ‘ªÀÄ£ÉAiÀÄ ¥ÀqÀ¸Á¯ÉAiÀÄ°è ºÉÆ°UÉ ªÀIJãÀÄ EvÀÄÛ. §gÀ§gÀ£Éà £ÀqÉzÀÄ CzÀ£ÀÄß »rzÀÄ PÀĽvÀÄPÉÆAqÀ¼ÀÄ. ªÀÄ£À¸ÀÄì ¤gÁ¼ÀªÁVvÀÄÛ.’ ¸ÁA¥ÀæzÁ¬ÄPÀ ºÉtÂÚ£À ¢PÀÄÌ¢±ÉUÀ¼À£ÀÄß PÀvÉUÁwð §zÀ°¹zÁÝgÉ. E°è£À C£ÉÃPÀ PÀvÉUÀ¼À®Æè ¥sÁwªÀiÁ ¥ÀrAiÀÄZÀÄÑ ¥ÁvÀæUÀ¼Éà §gÀÄvÀÛªÉ. PÀvÉUÁwðAiÀÄ §ºÀÄvÉÃPÀ AiÀıÀ CqÀVgÀĪÀÅzÀÄ CAxÀ ¥ÁvÀæUÀ¼À ¤ªÀðºÀuÉAiÀÄ°è. §ºÀÄvÉÃPÀjUÉ CxÀðªÁUÀzÀ, CjAiÀÄzÀ ºÉtÂÚ£À ¸ÀÆPÀëöä, ¸ÀAªÉÃzÀ£Á²Ã®, ¹rzÉüÀĪÀ ªÀÄ£À¹ì£À avÀætUÀ¼ÀÄ AiÀÄxÉÃZÀÒªÁV NzÀÄUÀjUÉ zÀPÀÄÌvÀÛªÉ.

F PÀvÉAiÀĵÉÖà UÀªÀÄ£À¸É¼ÉAiÀÄĪÀ ªÀÄvÉÆÛAzÀÄ PÀvÉ ‘a£À«Äj ªÀÄzÀĪɒ. F PÀvÉAiÀÄ°è PÀvÉUÁwð xÉÃmï ¨ÉgÀUÀÄUÀtÂÚ£À ¨Á®QAiÀiÁVzÁÝgÉ. ¥ÀAZÀ«Ä ºÀ§âzÀ ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ°è ªÀÄPÀ̼ÁqÀĪÀ ‘UÀļÀîªÀé£À Dl’ zÉÆqÀتÀgÀ ¢üªÀiÁPÀÄ, ¸ÀtÚvÀ£À, ¸ÉÆÃUÀįÁrvÀ£À ªÀÄPÀ̼À ªÀÄÄUÀÞvÀ£À, ¨sÁµÉAiÀįÉèà ¨ÉvÀÛ¯ÁUÀÄvÀÛªÉ. CzɵÀÄÖ PÀPÀÄ̯Áw¬ÄAzÀ C®APÁgÀªÀiÁrzÀ UÀļÀîªÀé£À£ÀÄß ºÉƼÉUÉ MUÉzÀÄ §gÀĪÀÅzÀÄ ¸ÀA¥ÀæzÁAiÀÄ. D ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ°è DqÀĪÀ DlªÉà ‘a£ÀªÀÄj ªÀÄzÀĪɒ. CPÀÌ£À §zÀÄPÀ£ÀÄß DlªÁr £ÀPÀÄÌ £À°¢zÀÝPÉÌ ªÀÄ£À¸ÀÄì ¨sÁgÀ. ºÉtÄÚ £ÉÆÃqÀĪÀ ±Á¸ÀÛçzÀ°è, ‘ºÀÄqÀÄUÀ£À£ÀÆß £ÉÆÃqÀ¨ÉÃPÀÄ’ £ÀqÀÄªÉ ¨Á¬Ä ºÁQzÀÝPÉÌ ¥ÀĹ, ¸ÀÄV, zsÀj, ªÀiÁ¢, C£ÀĦ PÀtÄÚUÀ¼ÀÄ PÉA¥ÁzÀªÀÅ. §zÀ¯ÁªÀuÉ PÀ£À¹£À ¨Á®QAiÀÄ£Éßà zÀÄgÀÄUÀÄnÖ £ÉÆÃrzÀªÀÅ. »ÃUÉ ¸ÀgÀ¼À, ¸ÀºÀd, ¸ÀÄAzÀgÀªÁV ¸ÁUÀĪÀ PÀvÉAiÀÄ°è ‘C¥Àà, CªÀé £ÉgɺÉÆgÉAiÀĪÀgÀ §zÀÄPÀ£Éßà DzÀ±ÀðªÁVlÄÖPÉÆAqÀÄ £ÀªÀÄä §zÀÄPÀ£ÀÄß gÀƦ¹PÉƼÀÄîvÉÛêÉ. CªÉà PÀlÖ¼ÉUÀ¼À°èAiÉÄà §A¢ü¸À®àqÀÄvÉÛêÉ. CzÀQÌAvÀ ©ü£ÀߪÁzÀ §zÀÄPÀÄ ¨ÉÃPɤ߸ÀĪÀÅ¢®èªÉÃPÉ? CzÉà £ÀªÀÄä ¥Àjâü AiÀiÁPÁUÀÄvÀÛzÉ?’ F ¸Á®ÄUÀ¼ÀÄ PÀvÉAiÀÄ ªÀÄÄPÀÛZÀ®£ÉUÉ QjQjAiÀiÁUÀÄvÀÛªÉ. F «ªÀgÀuÉ ¨ÉÃPÉ JA§ ¥Àæ±Éß JzÀÄgÁUÀÄvÀÛzÉ. F ¸Á®ÄUÀ¼À §zÀ®Ä ‘£À£ÉÆß¼ÀUÉ PÀnÖzÀ G¹gÀÄ ºÉÆgÀ§gÀ®Ä zÁj ºÀÄqÀÄPÀÄwÛvÀÄÛ’ PÉÆ£É ¸Á¯Éà J®è ºÉüÀÄwÛzÉAiÀÄ®è?

ªÀÄzÀĪÉAiÀiÁzÀgÀÆ «gÀ¸À ¸ÀA§AzsÀ¢AzÀ £ÀgÀ¼ÀĪÀ CPÀÌ a£ÀªÀÄj PÀvÉUÁwðUÉ §ºÀÄPÁqÀÄvÁÛ¼É. ªÀÄ£À¹ìUÉ «gÀÄzÀÞªÁUÉà £ÀqÉAiÀÄĪÀ ¸ÀAUÀwUÀ¼ÀÄ, d£ÀgÀ ZÀÄZÀÄѪÀiÁvÀÄUÀ¼ÀÄ, ¤¸ÀUÀðzÀvÀÛ ¥Áæt¸ÀºÀd §AiÀÄPÉ FqÉÃj¹PÉƼÀî®Ä CxÀªÁ Hj£À PÀÆægÀ RUÀ, ªÀÄÈUÀUÀ½UÉ CAfAiÉÆ a£À«Äj zÉÆqÀتÀgÀÄ ªÀiÁrzÀ ¨sËwPÀ ªÀÄzÀĪÉUÉ ¸ÀqÀÄغÉÆqÉAiÀÄÄvÁÛ¼É. ªÀÄ£À¹ìUÉ DUÀĪÀ ªÀÄzÀÄªÉ zÉÆqÀØzÀÄ JA§ wêÀiÁð£ÀPÉÌ §gÀÄvÁÛ¼É. E°è a£ÀªÀÄj compromise ªÀiÁrPÉÆAqÀ¼ÉãÉÆ C¤ß¹zÀgÀÆ §zÀÄQAiÉÄà wÃgÀ¨ÉÃPÀÄ JA§ ºÉ§âAiÀÄPÉ ¤¸ÀUÀðzÀvÀÛ ºÀPÀÄÌ. PÀvÉAiÀÄ PÉƣɨsÁUÀzÀ°è PÀvÉUÁwð, ‘¥ÀAZÀ«Ä ºÀ§âPÉÌ C¥Àà PÀgÉAiÀÄ°PÉÌ ¨ÁgÀzÉà EgÀ° F ¨Áj’ JA§ ªÀiÁvÀÄ ªÀåAUÀåªÀÇ, ºÉtÂÚ£À CAvÀgÁ¼ÀzÀ ¹lÄÖ MªÉÄä¯Éà ¸ÉÆáÃlUÉƼÀÄîªÀAwzÉ. DzÀgÉ ‘£É®ªÉzÀÄÝ’ PÀvÉAiÀÄ°è eÉÆåÃwAiÀÄ DvÀäºÀvÉå ªÉÄïÉÆßÃlPÉÌ ‘ªÀÄvÉÛãÀÄ ªÀiÁqÀĪÀÅzÀÄ’ JA§ C¸ÀºÁAiÀÄPÀvÉ vÀA¢lÖgÀÆ ¤¸ÀUÀðPÉÌ zÉÆæúÀ §UÉAiÀÄĪÀ PÀæªÀÄ M¥Àà¯ÁUÀzÀÄ!

‘ºÀjzÀ ¥ÀvÀæ’zÀ°ègÀĪÀ ºÀzÉÊ£ÉÊzÀÄ PÀvÉUÀ¼ÀÆ MAzÉà ºÀzÀzÀ¯Éè ¨ÉA¢ªÉ JAzÀÄ ºÀÄqÀÄPÀºÉÆgÀlgÉ ¤gÁ±ÉAiÉÄà ºÉZÀÄÑ. ªÀÄgÁp zÀ°vÀ DvÀäPÀxÀ£À ‘GZÀ¯Áå’ £É£À¦¸ÀĪÀ ‘ºÉAr eÁé¼ÀgÉÆnÖ’ CzÀÄãvÀ PÀxÀ£ÀªÀ¸ÀÄÛ ºÉÆA¢AiÀÄÆ PÀ¯ÁvÀäPÀvÉ, PÀxÉUÁjPÉAiÀÄ°è ªÀÄtÄÚ¥Á¯ÁUÀÄvÀÛzÉ. ¸Àé®à ¸ÀÆPÀëöävÉ dvɬÄzÀÝgÉ ‘ºÉAreÁé¼ÀgÉÆnÖ’ PÀ£ÀßqÀzÀ ªÀÄnÖUÉ C¥ÀgÀÆ¥ÀzÀ PÀvÉAiÀiÁUÀ§ºÀÄ¢vÀÄÛ. C®è°è NzÀÄUÀgÀ JzÉAiÀÄ£Éßà ©jzÀÄ DvÀðzÀ¤AiÀÄ°è PÉ® ¥Àæ±ÉßUÀ¼ÀÄ JzÀÄgÁUÀÄvÀÛªÀµÉÖ. zsÀ£ÀzÁ»UÀ¼À £ÉwÛUÉÃjzÀ ¦vÀÛ, ºÀUÀ°gÀļÀÄ zÀÄrzÀgÀÆ CgɺÉÆmÉÖ vÀÄA©¸À¯ÁUÀzÀªÀgÀ C¸ÀºÁAiÀÄPÀvÉ ªÀÄvÀÛµÀÄÖ «ªÀgÀuÉUÀ½AzÀ ªÉÄÊvÀÄA©PÉƼÀî¨ÉÃQvÀÄÛ C¤ß¸ÀzÉà EgÀzÀÄ.

‘D¬Ä gÁªÀĪÁé¬Ä ªÀÄÄAzÉãÀ ªÀiÁrzÀ¼ÀÄ CAzÉ PÀÄvÀƺÀ®¢AzÀ. C°è JvÀÄÛ ºÉAr ºÁQvÀÄÛ CzÀ£ÀÄß §ÄmÁåUÀ vÀÄA©PÉÆAqÀ¼ÀÄ. ºÉƼÉUÉ ºÉÆÃV vÉƼÀzÀ PÁ¼ÀÄ vÀPÉÆÌAqÀÄ gÉÆnÖªÀiÁr J®èjUÀÆ w¤¹zÀ¼ÀÄ. D¬Ä ºÉAqÁåUÀ ºÉAUÀ PÁ¼ÀÄ EgÁÛªÀÅ CAzÉ. CAiÉÆå, ºÀÄaÑ! ¤£ÀUÀ CzÉ®è UÉÆwÛ®è. gÁ² ªÀiÁqÉÆà ªÀÄÄAzÀ JvÀÄÛUÀ¼ÀÄ eÁé¼ÀzÀ vɤ wA¢gÁÛªÀ. PÁ¼ÀÄ JvÀÄÛUÀ¼À ºÉÆmÁåUÀ PÀgÀUÁAV®è. CªÀ ºÉAr eÉÆÃr ºÉÆgÀUÀ §gÁÛªÀÅ CAvÀ vÀ£Àß ¨ÉÆZÀÄѨÁ¬Ä CUÀ°¹ £ÉÆêÀÅ ªÀÄgÉvÀÄ £ÀPÀ̼ÀÄ ¸ÀvÀåªÁé¬Ä.

»ÃUÉ PÀvÉAiÀÄAwgÀĪÀ ¸ÀvÀåUÀ¼À£ÀÄ PÀvÉUÁwð CAUÉÊAiÀÄ°è »rzÀÄ vÀÆgÀÄvÁÛgÉ. ºÉQÌPÉƼÀÄîªÀ ªÀÄ£À¹ìzÀÝgÉ ªÀiÁvÀæ zÀPÀÄÌvÀÛªÉ.

EzÀÄÝzÀgÀ¯Éè GvÀÛªÀÄ J£ÀߧºÀÄzÁzÀ PÀvÉ ‘zÀºÀ£À’ NzÀÄUÀgÀ ªÀÄ£À PÀ®PÀÄvÀÛzÉ. PÀvÉUÁwðAiÀÄ PÀgÀļÀÄ ZÀÄgÉæ£ÀÄߪÀ ¥Àæ¸ÀAUÀUÀ¼ÀÄ £ÀªÀÄä£ÀÄß ºÁUÉà ©qÀĪÀÅ¢®è. PËlÄA©PÀ «gÀ¸À¢AzÀ vÁ¬Ä¬ÄAzÀ zÀÆgÀªÁzÀ UËæArAiÀÄ ªÀÄUÀ¼ÀÄ gÀÆ¥Á° JA§ ºÁ®ÄUÀ®èzÀ PÀƹ£À §UÉÎ PÀvÉUÁwð vÀĸÀÄ ºÉZÉÑà JA§AvÉ vÁAiÀÄÛ£ÀÀ ªÉÄgÉAiÀÄÄvÁÛgÉ. ªÀÄtÂÚ£À¯Éèà ¤zÉÝ ºÉÆÃzÀ gÀÆ¥Á°AiÀÄ£ÀÄß JwÛ CªÀgÀ¥Àà£À §½ ©qÀĪÀÅzÀÄ, C¥Àà¤UÉ MAzÀµÀÄÖ §Ä¢ÝªÁzÀ ºÉüÀĪÀ ¥Àj ªÉÄZÀÄѪÀAvÀzÉÝ. CPÀ̪ÀÄä, ¸ÀĤvÁ CªÀgÀ ªÀiÁvÀÄUÀ¼À°è PÀvÉAiÀiÁV gÀÆ¥ÀÄUÉƼÀÄîªÀ ªÁZïªÀÄ£ï ¸ÀvÀå¥Àà£À PÀvÉ ¤dPÀÆÌ PÀgÀļÀÄ ZÀÄgÉæ£ÀÄߪÀAwzÉ. MAzÉà G¹jUÉ N¢ ªÀÄÄV¸À§ºÀÄzÁzÀ ZÉAzÀzÀ PÀvÉ.

‘ºÀjzÀ ¥ÀvÀæ’ ¸ÀAPÀ®£ÀzÀ PÀvÉUÀ¼À «µÀAiÀÄ ªÀ¸ÀÄÛ«£À DAiÉÄÌAiÀÄ°è ªÀÄÄRåªÁV JgÀqÀÄ n¹®ÄUÀ¼ÀÄ UÉÆÃZÀj¸ÀÄvÀÛªÉ.

zËdð£ÀåPÉÌ §°AiÀiÁzÀ zÀ°vÀgÀÄ £ÀqɸÀĪÀ ºÀQÌUÁV ºÉÆÃgÁl ªÀÄvÀÄÛ ±ÉÆõÀuÉAiÀÄ°è £À®ÄVzÀgÀÆ ºÉƸÀ fêÀ£ÀPÉÌ ªÀÄÄRªÀiÁqÀĪÀ CUÁzsÀ ±ÀQÛAiÀÄ ¹Ûçà ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄ EªÉgÀqÀÄ MlÄÖ PÀvÉUÀ¼À fêÀ¸É¯ÉUÀ¼ÀÄ. PÀxÁ ¸ÀAPÀ®£ÀzÀ ²Ã¶ðPÉ ºÉÆvÀÛ ‘ºÀjzÀ ¥ÀvÀæ’ F PÀvÉUÀ½UÉ ºÉÆð¹zÀgÉ wÃgÁ ¸ÀgÀ¼À, ¸ÁzÁ PÀvÉ. EzÉà ¸Á°£À°è ‘PÀgÀļÀ£ÀgÀ¹’, ‘ªÀiÁ¼À’, ‘¸À£Áä£À’, ‘£É®ªÉzÀÄÝ’ ªÀÄvÀÄÛ ‘C¼À®Ä’ PÀvÉUÀ¼ÀÄ ¤®ÄèvÀÛªÉ.

ªÀ¸ÀÄÛ ªÉÊ«zsÀå«zÀÝgÀÆ PÀxÉAiÀÄ vÁeÁvÀ£À, N¢¹PÉÆAqÀÄ ºÉÆÃUÀĪÀ UÀÄt, PÀxÀ£ÀPÀ¯É §ºÀĪÀÄnÖUÉ zÀÄr¹PÉƼÀî¯ÁV®è. §gÉzÀ PÀvÉUÀ¼À£ÀÄß ªÀÄvÉÛ, ªÀÄvÉÛ NzÀĪÀ, N¢zÀÝ£ÀÄß PÉý¹PÉƼÀÄîªÀ, fine structure ¤ÃqÀĪÀ°è ¸ÀAAiÀĪÀÄzÀ PÉÆgÀvÉ JzÀÄÝPÁtÄvÀÛzÉ. ¸Àé®à vÁ¼Éä¬ÄAzÀ F PÀvÉUÀ¼À£ÀÄß PÀPÀÄ̯Áw¬ÄAzÀ ¸À®Ä»zÀÝgÉ ªÀÄÄzÀÄÝ ªÀÄÄzÁÝV ºÉÆgÀºÉƪÀÄÄäwÛzÀݪÀÅ. ªÀÄÄA¢£À PÀvÉ §gÉAiÀÄĪÁUÀ PÁA§¼ÉAiÀĪÀgÀµÉÖ C®è; £À£ÀßAxÀªÀgÀÄ F ¸ÀAUÀwUÀ¼À£ÀÄß UÀA©üÃgÀªÁV ¹éÃPÀj¸À¨ÉÃPÀÄ.

ªÉÄÃ¯É GzÁºÀj¹zÀ PÀvÉUÀ¼À°è PÀvÉAiÀiÁUÀĪÀ UÀÄtUÀ½ªÉ. ¥ÀÆtðgÀÆ¥ÀÄ ¥ÀqÉAiÀÄzÉà ªÉÊPÀ®å C£ÀĨsÀ«¸ÀÄvÀÛªÉ. DzÀgÀÆ £À£ÀßAxÀ NzÀÄUÀ K£Éà ºÉýzÀgÀÆ PÀvÉUÁgÀgÀ ¨sÁªÀ£É ªÀÄvÀÄÛ §gɪÀtÂUÉ ¥Àæ±ÁßwÃvÀ. PÀvÉ »ÃVgÀ¨ÉÃPÉAzÀÄ ZËPÀlÄÖ ºÁQPÉÆAqÀÄ §gÉAiÀÄÄvÁÛ PÀĽvÀgÉ PÀvÉAiÉÄà PÀ¼ÉzÀĺÉÆÃV SÁ° PÁå£ïªÁ¸ï G½AiÀÄĪÀ C¥ÁAiÀĪÉà ºÉZÀÄÑ. DgÀA¨sÀzÀ PÀvÉUÀ¼ÉA§ excuse §AiÀĸÀzÀ jÃwAiÀÄ°è £À£Àß ¸ÀºÀPÀvÉUÁgÀgÀÄ §gÉAiÀĨÉÃPÉA§ÄzÀÄ £À£Àß MvÁÛ¸É. £À¤ßAzÀ ¥ÀÆtð ¸ÁzsÀåªÁVzÉ CAxÀ£ÀÆ EzÀgÀxÀðªÀ®è. £Á£ÀÆ F ºÁ¢AiÀÄvÀÛ ºÉÆgÀlªÀ£ÀµÉÖ.

‘PÀgÀļÀ£ÀgÀ¹’ PÀvÉAiÀÄ£Éß ªÀÄvÉÛ ªÀÄvÉÛ N¢zÁUÀ, «ªÀgÀuÉ, ¨sÁµÉ, ªÀ¸ÀÄÛ PÁrzÀgÀÆ PÀvÉAiÀiÁV PÁqÀĪÀÅ¢®è. ºÀqÉzÀ¥Àà£À ºÀÄqÀÄPÁl, ¨sÉÃnUÉ ªÀÄÄAzÁUÀĪÀ ¨sÁgÀw ¥ÁvÀæzÀ°è PÀvÉUÁwð CµÁÖVAiÀÄÆ M¼À¥ÀæªÉò¸ÀzÉà J¯ÉÆè, JAzÉÆà PÉýzÀ, ªÀĸÀPÀÄ ªÀĸÀPÀÄ £É£À¦£À «ªÀgÀuÉUÀ¼À£Éßà MlÄÖUÀÆr¹zÀAwzÉ. «ÄV¯ÁV ‘PÀvÉ’ PÉêÀ® ¨sÁµÁ ¥ÀæAiÉÆÃUÀªÀ®è. PÀxÁªÀ¸ÀÄÛ«£À ¤ªÀðºÀuÉAiÀÄ®Æè PÀvÉUÁwð vÀtÚ£É ªÀÄ£À¸ÀÄì ºÉÆA¢zÁÝgÉ. J®è C£ÀĨsÀªÀUÀ¼ÀÆ PÀvÉAiÀiÁUÀ¯ÁgÀªÀÅ. C£ÀĨsÀ«¹ §gÉzÁUÀ GvÀÛªÀÄ §gɺÀ ºÉÆgÀºÉƪÀÄÄävÉÛ JA§ ªÀiÁwzÀÝgÀÆ, J®è C£ÀĨsÀ«¸À®Æ ¸ÁzsÀåªÁUÀzÀÄ. ¥ÁvÀæUÀ¼À ªÀÄ£À¸ÀÄì, CAvÀgÁ¼À ºÉÆPÀÄÌ §gÉAiÀÄĪÀ, H»¸ÀĪÀ PÀ¯ÁvÀäPÀ gÀÆ¥ÀÄ PÉÆqÀĪÀ ±ÀQÛ ¸ÀAªÉÃzÀ£Á²Ã®jUÀAvÀÆ zÀPÀÌzÉà EgÀzÀÄ.

‘vÁ¬Ä ¸ÀĪÀÄPÀÌ GqÀÄQ ªÀiÁrPÉÆArzÀݼÀÄ. ªÀÄUÀĪÀ£ÀÄß vÀ£Àß eÉÆvÉ PÀgÉzÀÄPÉÆAqÀÄ §gÀĪÀ PÀgÁjUÉ M¥ÀàzÀÝjAzÀ ªÀÄzÀÄªÉ DVzÀݼÀÄ. ªÀÄUÀÄ«£À PÀqÉ fêÀ ºÀjzÀgÀÆ UÀAqÀ£À M®ªÀ£ÀÄß UÀ½¸ÀĪÀ §AiÀÄPÉ. DvÀ ªÀÄUÀĪÀ£ÀÄß ¦æÃw¬ÄAzÀ £ÉÆÃrPÉÆAqÀgÀÆ vÀªÀÄä KPÁAvÀPÉÌ CrاAzÁUÀ ¹qÀÄPÀÄwÛzÀÝ. ‘AiÀiÁªÀ¤UÉ ºÀÄnÖzÀ zÀjzÀæ ªÀÄUÀÄ’ JAzÀÄ gÉÃUÀÄwÛzÀÝ. MªÉÄä dUÀ¼À «¥ÀjÃvÀPÉÆÌÃV ¸ÉÃzÀÄwÛzÀÝ ©Ãr¬ÄAzÀ ªÀÄUÀÄ«£À PÉÊUÉ ZÀÄaÑzÀ’. F ¸Á®ÄUÀ¼ÀÄ PɪÀ® «ªÀgÀuÉUÀ¼ÁV PÁtÄvÀÛªÉ ºÉÆgÀvÀÄ PÀxÀ£ÀPÉÌ PÁuÉÌAiÀiÁUÀĪÀÅ¢®è. ¸ÀÄqÀÄ ¸ÀÄqÀĪÀ «µÀAiÀÄUÀ¼À£ÀÆß vÀĸÀÄ ºÉZÉÑà J£ÀÄߪÀAvÉ vÀtÚUÉ £ÉÆÃqÀĪÀ PÀvÉUÁwðAiÀÄ ¸ÀAAiÀĪÀÄ ¥Àæ±Éß ªÀÄÆr¸ÀÄvÀÛzÉ.

ªÀÄvÉÆÛAzÀÄ PÀqÉ ‘C¥Áà £Á£ÀÄ, ¤£Àß ªÀÄUÀ¼À®èªÉÃ?’ CAzÀ¼ÀÄ. £ÀÆgÉÆAzÀÄ ¥Àæ±ÉßUÀ¼ÀÄ UÀAl®¯Éèà ºÀÆvÀĺÉÆÃzÀªÀÅ. ºËzÀÄ-¤Ã£ÀÄ £À£Àß ªÀÄUÀ¼Éà CAzÀ. £À£Àß £É£À¥ÁUÀ°®èªÉ ¤£ÀUÉ? ¥Àæ±Éß ¹r°£ÀAvÉ §AvÀÄ. ¤£Àß C¥Àà J°èzÁÝ£É? K£ÀÄ ªÀiÁqÀÄwÛzÁÝ£É? JAzÀÄ PÉýzÀgÉ £Á£ÉãÀÄ ºÉüÀ®è¥Áà? AiÀiÁgÀ£ÀÄß vÉÆÃj¸À°?’ ªÉįÉÆÃqÁæªÀiÁ J¤¹ PÀxÉAiÀÄ°è seriousness ªÀiÁAiÀĪÁV ©qÀÄvÀÛzÉ.

‘ªÉÄgÀªÀtÂUÉ’ zÀ°vÀgÀ DPÉÆæñÀ, ¹lÄÖ ºÉÆgÀºÉÆ«Ää¸ÀĪÀ PÀvÉ. gÁdQÃAiÀÄ ¥ÀzÀ« ¥ÀqÉAiÀįÉèÉÃPÉA§ zÀ°vÀgÀ ºÀA§® ¸ÀºÀd ªÀÄvÀÄÛ ¸ÀA«zsÁ£À§zÀÞ. gÁdQÃAiÀÄ PÉëÃvÀæzÀ°è «ÄAzÀ zÀ°vÀ ªÀÄÄRAqÀgÀÄ JµÀÖgÀ ªÀÄnÖUÉ ¸Àé¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ ¥ÀgÀ ¥ÁæªÀiÁtÂPÀªÁV zÀÄr¢zÁÝgÉ? ¸ÁªÀiÁfPÀ ¸ÀAgÀZÀ£ÉAiÀÄ°è ¨ÁæºÀätÂÃPÀgÀt, £ÀUÀjÃPÀgÀt¢AzÀ¯Éà ªÀÄ£ÀĵÀå £ÁUÀjPÀ£ÁUÀĪÀÅzÀÄ, ªÀÄ£ÀĵÀåvÀé, ¦æÃw, PÀgÀÄuÉ, zÀAiÉÄ, ¸ÁªÀÄgÀ¸Àå, ºÉÆÃgÁlzÀ QZÀÄÑ ªÉÄÊUÀÆr¹PÉÆAqÀÄ ©qÀÄvÁÛ£É CAvÀ ¨sÁ«¸À§ºÀÄzÉÃ? EªÀwÛ£À SÁ¸ÀVÃPÀgÀt, GzÁjÃPÀgÀt, eÁUÀwÃPÀgÀt, «±ÉõÀ DyðPÀ ªÀ®AiÀÄ ¤ÃwUÀ¼À£ÀÄß M¦àPÉÆAqÀ ¸ÀgÀPÁgÀUÀ¼ÀÄ ªÀÄvÀÄÛ gÁdPÁgÀt ªÀÄvÀÄÛ C¢üPÁgÀ±Á» zÀ°vÀgÀ §zÀÄPÀ£ÀßAvÀÆ C¥ÀºÁ¸Àå ªÀiÁqÀÄwÛªÉ. UËgÀªÀ, ¥ÁæªÀiÁtÂPÀ, ¸ÁéªÀ®A© fêÀ£À PÀ£ÀßrAiÀÄ UÀAmÁVzÉ.

ªÀÄ®è¥Àà£ÀAxÀ zÀ°vÀ AiÀÄĪÀPÀ vÁ£ÀÆ f.¥ÀA. ¸ÀzÀ¸Àå£ÁUÀ¨ÉÃPÉA§ PÀ£À¸ÀÄ ºÉÆAzÀ¨ÁgÀzÉAzÀÄ C®è. PÀ¤µÀ× 50 ªÀµÀð Erà zÉñÀzÀ DqÀ½vÀ ZÀÄPÁÌtÂAiÀÄ ¥Àæw ºÀAvÀzÀ®Æè zÀ°vÀgÉà EgÀ¨ÉÃPÀÄ. ºÁUÉ ªÀiÁrzÀgÉ ªÀiÁvÀæ ¸Á«gÁgÀÄ ªÀµÀð zÀ°vÀgÀ ºÀPÀÄÌ PÀ¹zÀÄPÉÆAqÀ F ¸ÀªÀiÁd, ªÀåªÀ¸ÉÜAiÀÄ PÀ¼ÀAPÀ ¸Àé®à ªÀÄnÖUÉ PÀrªÉÄAiÀiÁUÀ§ºÀÄzÉãÉÆ? ºÀQÌUÁV ºÉÆÃgÁl C¤ªÁAiÀÄð JAzÁzÀgÀÆ ºÉÆÃgÁl ºÀwÛPÀÄ̪À, ¸ÀgÀPÁgÀ ¥ÉæÃjvÀ ‘UÀÆAqÁVj’ «gÀÄzÀÞ ¸Ét¸À®Ä Erà d£À¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄ ¸ÁUÀgÀzÀAvÉ ¸ÉÃgÀ¨ÉÃQzÉ. EwºÁ¸ÀzÀ AiÀiÁªÀ PÁæAwAiÀÄÆ, ªÀÄÄAzÉ £ÁªÉ¯Áè £ÀqɸÀ¯Éà ¨ÉÃPÁzÀ PÁæAwUÉ ¸Àj¸ÁnAiÀiÁUÀzÀÄ. F ¢QÌ£ÀvÀÛ®Æ ‘ªÉÄgÀªÀtÂUÉ’ PÀvÉ UÀªÀÄ£ÀºÀj¸À§ºÀÄ¢vÉÛãÉÆ? ªÉÊAiÀÄQÛPÀ C¤¹PÉAiÀĵÉÖ!

‘ZËqÀQ’ PÀvÉ ªÀ¸ÀÄÛ«¤AzÀ UÀªÀÄ£À¸É¼ÉAiÀÄÄvÀÛzÉ. E®Æè PÀxÀ£ÀPÀ¯É ¸Àé®à ªÀÄnÖUÉ ¸ÉÆîÄvÀÛzÉ. ¦æÃw¹zÀ w¥ÉàñÀ, C£ÀÄgÀPÀÛUÉÆAqÀ eÉÆÃUÀ¥Àà zÀÆgÀªÁzÀ ªÉÄÃ¯É ZËqÀQAiÀÄ£ÀÆß vÀåf¸ÀĪÀ ¸ÉÆä ºÉƸÀfêÀ£ÀPÉÌ ªÀÄÄR ªÀiÁqÀÄvÁÛ¼É. ZËqÀQAiÀÄ ¤£ÁzÀzÀAvÉ ¸ÁUÀĪÀ PÀvÉ N¢¹PÉÆAqÀÄ ºÉÆÃUÀÄvÀÛzÉ.

±ÉÆövÀ, zÀªÀĤvÀ zÀ°vÀgÀ CAvÀgÁ¼ÀzÀ QZÀÄÑ, ¸ÀAPÀl, ¹lÄÖ ‘PÁ®ªÀiÁ£À’ PÀvÉAiÀÄ°è ºÀ¹ºÀ¹AiÀiÁV awævÀªÁVªÉ. zÀ°vÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ »jvÀ¯ÉUÀ¼À D±ÁªÁzÀ a®ÄªÉÄAiÀiÁV a«ÄäzÉ. ‘£À£Àß ªÀÄUÀ £À£ÀßAvÉ ºÉÆ®zÀ ºÉƯÉAiÀÄ£ÁV zÀÄrAiÀÄÄvÀÛ CªÀªÀiÁ£ÀzÀ §zÀÄPÀÄ ¸ÁV¸ÀĪÀÅzÀÄ ¨ÉÃqÀ’ ¸ÀA¨sÁf §UÉÎ ²ªÀ¥Àà£À PÀ£À¸ÀÄ. zÀÄrªÀªÀgÀ ªÀÄ£ÀzÁ¼À ‘£ÁªÀÅ zÀÄr¢Ã« CAvÀ ¤ªÀÄUÀ »lÄÖ Lw. E®è CAzÀæ ¤ªÀÄUÉ°è »lÄÖ?’ ªÀÄÆ®¥Àæ±ÉßAiÀiÁV PÁqÀÄvÀÛzÉ. ‘£ÀªÀÄä ªÀĤ ¸ÁgÀ¸À¯ÁPÀ §jæ £ÉÆÃqÉÆÃtÄ’ JA§ ªÀiÁw¤°è PÉêÀ® ¹lÄÖ, ¸ÀAPÀl CqÀV®è. ‘PÉ®¸ÁzsÁjvÀ eÁw, eÁwAiÀiÁzsÁjvÀ PÉ®¸À’ JA§ ªÀÄ£ÀĵÀå «gÉÆâü ¤®ÄªÀ£Éßà ¢üPÀÌj¸ÀĪÀAwzÉ. ©lÖ ¨ÁtzÀAvÉ ¸ÁUÀĪÀ ‘PÁ®ªÀiÁ£À’ AiÀiÁgÀ JzÉUÉ UÁAiÀÄ ªÀiÁqÀÄvÉÆÛ? ¥ÀæwUÁAiÀÄPÉÌ ªÀÄvÉÛ AiÀiÁªÀ ¸ÀªÁ°UÉ gÉrAiÀiÁUÀĪÀÅzÉÆ? J®èzÀPÀÆÌ PÀvÉ GvÀÛj¸ÀÄvÀÛzÉ.

¸ÀÆPÀëöä PÀxÁ J¼É ºÉÆA¢gÀĪÀ ‘±Áåj’ PÀvÉ n.«. eÁ»ÃgÁw£ÀAvÉ wÃPÀë÷ÚªÁV vÉÆÃj¸À®àqÀÄvÀÛzÉ. PÀvÉ ¨ÉÃqÀĪÀ C£ÉÃPÀ «ªÀgÀ, P˱À®å, PÀ¯ÁvÀäPÀvÉ PÉÆgÀvɬÄAzÀ ¸ÉÆgÀUÀÄvÀÛzÉ. DzÀgÀÆ ªÀ¸ÀÄÛ ªÀÄ£ÀzÁ¼ÀzÀ°è CzɵÉÆÖà ºÉÆvÀÄÛ ºÁUÉà G½AiÀÄÄvÀÛzÉ. ¤gÀAvÀgÀ gÀÆ¥ÀÄ ¥ÀqÉzÀ ºÉtÂÚ£À ªÉÄð£À zËdð£Àå. zÀ¨Áâ½PÉ CzÀgÀ «gÀÄzÀÞ ¸ÀqÀÄØ ºÉÆqÉzÀÄ §zÀÄPÀĪÀ vÀªÀPÀ, §zÀ¯ÁUÀzÀ ¸ÀªÀiÁdzÀ°è §zÀ¯ÁV §zÀÄQ vÉÆÃj¸ÀĪÀ bÀ®, ªÀ¸ÀÄÛ zÀȶ֬ÄAzÀ positive CA±ÀUÀ¼ÁVªÉ.

E°è ºÉýzÀ AiÀiÁªÀÅzÉà CA±À ¸ÀºÀPÀvÉUÁwðUÉAzÉà §gÉzÀĪÀ®è. CªÀgÀ §gÉAiÀÄĪÀ ºÀĪÀÄä¹ìUÉ, ªÀ¸ÀÄÛ«£À ºÀÄqÀÄPÁlzÀ ºÉƸÀvÀ£ÀPÉÌ, «ÄV¯ÁV PÀvÉ PÀlÄÖªÀ°èAiÀÄ ¸ÀAAiÀĪÀÄPÉÌ £À£Àß ¦æÃwAiÀÄ ¸À¯ÁA. PÁA§¼É CªÀjUÉ PÀ£ÀßqÀ PÀxÁ ¥ÀgÀA¥ÀgÉ, ¥ÀgÀ¥ÀAZÀ ¥ÀjZÀAiÀÄ«zÉ. PÀ£ÀßqÀzÀ ªÀÄÆ®PÀ PÀxÁ ¥ÀgÀA¥ÀgÉUÉ ªÀÄvÀÛµÀÄÖ PÁuÉÌ ¤ÃqÀĪÀ ±ÀQÛ CªÀgÀ°èzÉ. CªÀgÀ C£ÀĨsÀªÀ, ¨sÁªÀ£É, NzÀÄ F ¸ÀAPÀ®£ÀzÀ°è CµÁÖVAiÀÄÆ zÀÄr¹PÉƼÀî¯ÁV®è. «²µÀÖ ¸ÀAªÉÃzÀ£É, ºÉtÂÚ£À CAvÀgÁ¼À ZÉ£ÁßV §®è PÀvÉUÁwð ¸ÀºÀ PÀvÉUÁgÀjVAvÀ ©ü£ÀߪÁV AiÉÆÃa¸À§®ègÀÄ. §gɺÀ ‘ºÀjzÀ ¥ÀvÀæ’PÉÌ ¤®ÄèªÀÅ¢®èªÀ®è. FUÁUÀ¯Éà ‘ºÀjzÀ ¥ÀvÀæ’ »rzÀÄ PÀ£ÀßqÀ PÀxÀ£À ¥ÀgÀA¥ÀgÉUÉ ‘ºÉUÀ®Ä PÉÆlÖªÀgÀÄ’ J¤¹zÁÝgÉ. E£ÀÆß ºÀvÁÛgÀÄ PÀxÁ ¸ÀAPÀ®£ÀUÀ¼ÀÄ CªÀgÀ C£ÀĨsÀªÀ, ¸ÀAªÉÃzÀ£É, ¸ÀÆPÀëöäUÁæ» ªÀÄ£À¹ì¤AzÀ ºÉÆgÀºÉƪÀÄä°. PÀvÉUÁwð PÁA§¼ÉAiÀĪÀgÀ ªÀÄÄA¢£À PÀvÉUÀ¼À §UÉÎAiÉÄà £À£ÀUÉ ºÉZÀÄÑ PÀÄvÀƺÀ®. CªÀgÀÄ §gÉAiÀÄÄvÁÛ ¸ÀºÀPÀvÉUÁgÀjUÀÆ §gɪÀ ºÀĪÀÄä¸ÀÄì, ºÀÄgÀÄ¥ÀÄ vÀÄA§°. ¥ÁæªÀiÁtÂPÀ §gɺÀUÁgÀjUÉ ¨É¯É¬ÄzÉ. AiÀıÀ ¹PÉÌà ¹UÀÄvÉÛ.

¸ÀºÀ PÀvÉUÁgÀ

PÀ°UÀt£ÁxÀ UÀÄqÀzÀÆgÀÄ

¹AzsÀ£ÀÆgÀÄ, 16.4.2011

ಮೇ 6,7 ಧಾರವಾಡ : 4ನೇ ಮೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮೇಳ

ಇದು 2017 ರ ಮೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮೇಳ.. ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುವ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಕಲಾವಿದರು ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ವಿರುದ್ಧ ಜನಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನ...