Saturday, November 30, 2013

ಪೆರಿಯಾರ್: ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂತ - 2





ಶೂದ್ರ ಶ್ರೀನಿವಾಸ


ಭಾಗ - 2
ಕೃಪೆ : ವಾರ್ತಾಭಾರತಿ

ಈ  ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಕ್ಷಣ ಈ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಚಾರವಾದಿ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಅದು ಅಂತರ್‌ಜಾತಿಯ ವಿವಾಹ ಇರ ಬಹುದು, ವಿಧವಾ ವಿವಾಹ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಮದುವೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಇರಬಹುದು. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರೊ.ಎಂ.ಡಿ. ನಂಜುಂಡ ಸ್ವಾಮಿಯವರ ಜೊತೆ ಪ್ರೊ. ನಂಬಿಯಾರ್, ಡಿ.ಆರ್.ನಾಗರಾಜ್, ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ ಮತ್ತು ನನ್ನಂಥವರು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿದ್ದೆವು.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮೆಡನೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಾದಂಬರಿಕಾರರಾದ ಬೀchi ಯವರೂ ಭಾಗಿಯಾಗು ರುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಿವಾಜಿನಗರದ ತಮಿಳು ಸಂಘದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇಂಥ ಹತ್ತಾರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಸವಿನೆನಪು ಈಗಲೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ವಿಚಾರ ವೇದಿಕೆಯ ಹತ್ತಾರು ಸಂಘಟನೆ ಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿ ದ್ದುವು. ಆ ಎಲ್ಲ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಬೆಂಬಲದಿಂದಲೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಪುರಭವನದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪೆರಿಯಾರ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ನೆರೆದಿದ್ದರು. 

ಅಂದು ನಾವೂ ಕೂಡ ‘ದ್ರಾವಿಡ ಕಜಗಂ’ ಸಮವಸ್ತ್ರವಾದ ಕಪ್ಪು ಷರ್ಟನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೆವು. ಕೆಲವು ಜಾತೀವಾದಿಗಳು ಗದ್ದಲವೆಬ್ಬಿಸಲು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದರು. ಮಧ್ಯೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗದ್ದಲ ಮಾಡಿದರೂ; ತಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಪುರಭವನದ ಹೊರಗೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಕೂಗನ್ನು ಹಾಕಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು. 

ಆದರೆ ‘ಪೆರಿಯಾರ್’ ಅವರು ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾಗಿಯೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಏರುಪೇರುಗಳ ನಡುವಿನ ತಾರತಮ್ಯ ಕುರಿತು ತುಂಬ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ವಯೋಮಾನ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ನಾಯ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಕ್ಷಣ; ಈ ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು ಧುತ್ತನೆ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬ ಗುನುಗುನಿಸಲು ತೊಡಗುತ್ತದೆ. 

ಈ ದಟ್ಟಗೊಳಿಸುವ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರನ್ನು ಕುರಿತ ಚಲನಚಿತ್ರ ವನ್ನು ನೋಡುವ ಸದವಕಾಶ ದೊರಕಿತ್ತು. ಡಾ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯನವರು ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಪೀಠದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. 

ಸುಮಾರು ಮೂರು ಗಂಟೆಯ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡುವ ಮುನ್ನ ಅಧ್ಯಯನ ಪೀಠದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ನನಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮಾತಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಆತ್ಮೀಯ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳ ನಂತರ ಚಲನಚಿತ್ರ ನೋಡಲು ಕೂತಿದ್ದೆವು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಡಾ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ ಅವರು ಆ ಪೀಠದ ಗ್ರಂಥಾಲಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿರುವ ಕ್ರಮ ಕಂಡು ಖುಷಿಯಾಯಿತು.

ಈರೋಡ್ ವೆಂಕಟರಾಮಸ್ವಾಮಿ ನಾಯ್ಕರ್ ಅಥವಾ ಇ.ವಿ.ಆರ್ ಅವರು ‘ಪೆರಿಯಾರ್’ ಆಗಿದ್ದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೀರ್ಘ ಮಾನವೀಯ ಹೋರಾಟದ ನಡಿಗೆ ಇದೆ. ‘ಪೆರಿಯಾರ್’ ಎಂದರೆ ಹಿರಿಯರು, ದೊಡ್ಡವರು ಮತ್ತು ಘನತೆವುಳ್ಳವರು ಎಂದು. ಅಂಥದ್ದನ್ನು ಪಡೆದು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಮುಂದು ವರೆದವರು. 1879ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 17ರಂದು ಹುಟ್ಟಿ 1973 ಡಿಸೆಂಬರ್ 24ರಂದು ನಿಧನರಾಗುವ 94 ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದು ಘಟನೆಯೂ ಅಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದು. ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದವರು.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರಾಜಶೇಖರ್ ಅವರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಚಿತ್ರವಿದು. ಇದರಲ್ಲಿ ತಮಿಳಿನ ಜನಪ್ರಿಯ ನಟ ಸತ್ಯರಾಜ್ ಅವರು ಪೆರಿಯಾರ್ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಮಾರ್ಮಿಕ ವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಾವು ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರನ್ನು ಅವರ ಕೊನೆಯ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುವಂಥ ವರು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ನೋಡಿದ ನಂಬಿಕೆಯ ‘ಚಿತ್ರ’ ಧಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. 

ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೊಡನೆ ಓಡಾಡಿದ ನೆನಪುಗಳು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರು ಸತ್ಯರಾಜ್ ಅವರ ನಟನೆಯ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಇಡೀ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಗಳಿಂದ ನೋಡಿರುವಂಥದ್ದು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಮತ್ತು ಬಂಧು ಬಾಂಧವರ ವಿರೋಧವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಾಲ್ಯವಿವಾಹವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವಂಥದ್ದು ಮತ್ತು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಘಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವು ಅತಿರೇಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ; ಗುಣಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಯಮದಿಂದ ಹೋರಾಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ವಾದದ್ದು. ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ‘ಪೆರಿಯಾರ್’ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

 

ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದು; ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ತಾವು ನಂಬಿದ್ದ ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ‘ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ’ ಎಂಬ ಚಿಂತನೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರು ಆರು ವರ್ಷ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿ ದುಡಿದು 1925ರಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಬರುವರು. ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ: ಅವರು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಾಢವಾದ ಒಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು.

ಇಲ್ಲಿಯ ವೌಢ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರತೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಎಂದರೆ; ಪೂರ್ಣ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಪುರೋಹಿತ ಶಾಹಿ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ಜಾತಿಯವರ ವಕ್ರತೆಗಳನ್ನು ಮಾತಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ನಂಬಿ ದ್ದರು. ಆದರೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ರಾಜಾಜಿ ಯವರು ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲು ತುಂಬ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವರು. ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಮಾಡುವರು.

ಇಡೀ ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ರಾಜಾಜಿಯವರ ಒಟ್ಟು ಪಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಘನತೆಯಿಂದಲೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಅಬ್ರಾಹ್ಮಣ’ ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಯುಳ್ಳವರು ಎಂಬುದು ದಾಖಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. 

ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ: ನಿರ್ದೇಶಕರು ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ಒಟ್ಟು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಘನತೆಯಿಂದಲೇ ನೋಡಿ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಲೋ ಡ್ರಾಮಗಳು ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ‘ಪೆರಿಯಾರ್’ ಅವರ ಒಟ್ಟು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಸಂತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆಂಬುದೇ ಈ ಚಿತ್ರದ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ಇರುವುದು. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರಿಗೂ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರು ಆಕರ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರು.

ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ನಾಯ್ಕರ್ ಅವರು ‘ಒಬ್ಬ ಕ್ರೂಡ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ದೈವ ವಿರೋಧಿ’ ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಮುರಿಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯ ಗಳ ನಡುವೆ ಇಟ್ಟು ‘ಪೆರಿಯಾರ್’ ಅವರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ್ದು ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಪೆರಿಯಾರ್ ವಿರೋಧಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಎಸೆದಾಗ ಅದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅಯ್ಯೋ ಒಂದೇ ಎಸೆದಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಎಸೆದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ‘ಈಗ ಸರಿಹೋಯಿತು’ ಎಂದು ಉದ್ಗಾರ ತೆಗೆಯು ವರು. ಕುಟುಂಬದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಬಯಸದೇ ತ್ಯಾಗ ಮಯಿಯಾಗಿ ದುಡಿದ ಮೊದಲನೆಯ ಹೆಂಡತಿ ನಾಗಮ್ಮಳ ಪಾತ್ರದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಂತೂ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿದೆ.

ಆಕೆಯ ನಿಧನದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಒಂಟಿತನದ ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಮಣಿ ಅಮ್ಮಾಯಿ ಪಾತ್ರವಂತೂ ಮಾನವೀಯವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವಂಥದ್ದು. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ವಿಷಾದ ದಟ್ಟವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ ‘ನನ್ನಿಂದ ಏನನ್ನು ಬಯಸದೇ ತಾಯಿಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡ ಕೊಂಡರು’ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ‘ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು’ ಸಂಬಂಧದ ಅದಮ್ಯತೆಯ ಗಾಢ ಒಲವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಎಲ್ಲ ವಯೋವೃದ್ಧರು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳೇ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ.ಇದಕ್ಕೆ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರು ಭಿನ್ನರಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮಣಿಅಮ್ಮಾಯಿ ತಾಯಿಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರ ಒಟ್ಟು ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ತ್ಯಾಗಮಯಿಯಾದವರು. ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರು ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಚಿಂತಕರಿಗೆ ಮತ್ತು ವಿಚಾರವಾದಿಗಳಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದವರು. 

ಆದರೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆರೇಳು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮನೆಯ ಮಾತಾಗಿದ್ದವರು. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರ ಸಾವಿಗೆ ಜನರು ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯ ದೃಶ್ಯವೂ ಆಪ್ತವಾಗಿದೆ. ಚಿತ್ರ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೇ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದವರೆಗೂ ಅನನ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನ ದೀವಿಗೆಯೊಂದು ಮರೆಯಾಯಿತು ಎಂಬ ವಿಷಾದದ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಗಾಢವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. 

ಪೆರಿಯಾರ್ ಚಲನಚಿತ್ರ ನೋಡಿದವರ ಮನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಂತನಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಚಿತ್ರದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವಾದದ್ದು. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ನಂತರ ‘ಮಣೆ ಅಮ್ಮಾಯ’ ಒಟ್ಟು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆಯಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ದಿವಸ ಮುಂದುವರಿದರು. 

ಇಂದು ಪೆರಿಯಾರ್ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿರುವಂಥದ್ದು. ಅದರ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕೂತಿರುವಂಥವರು: ವೀರಮಣಿಯವರು, ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ಹೋರಾಟದ ಗಾಢತೆ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ. ಅಣ್ಣಾ ದೊರೈ ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾಗ ಟ್ರಸ್ಟ್‌ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ದೇಣಿಗೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಲೇ ಇದೆಯಂತೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ವೀರಮಣಿಯವರು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು.

ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮಿಯೂ ಆದ ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಡಾ. ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ, ಕಾಳೇಗೌಡ ನಾಗವಾರ ಮತ್ತು ನಾನು. ದೀರ್ಘವಾದ ಮಾತುಕತೆ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮೂವರನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಲು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡರು. 

ಅದರ ಒಟ್ಟು ವೆಚ್ಚವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವೆವು ಎಂದರು. ನಾವು ಖುಷಿಯಿಂದ ತಮಿಳುನಾಡನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆವು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಿಚಾರವಾದಿ ಗೆಳೆಯರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು: ಇಲ್ಲಿಯ ವಿಚಾರವಾದಿ ಚಳವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಇದನ್ನು ವೀರಮಣಿಯವರ ಬಳಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದೆ. 

ಅವರು ಅಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾವೂ ತಮಿಳುನಾಡನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟೆವು. ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸುವ ತೀವ್ರತೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಇರಲಿ, ನನಗೆ ವೀರಮಣಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ; ಆ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಕೂಡ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ‘ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಚಳವಳಿಯ’ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತಕ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಾರರ ಜೊತೆ ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಒಡನಾಟವಿತ್ತು ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಅದನ್ನು ಆಪ್ತಗೊಳಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪೆರಿಯಾರ್ ಚಿತ್ರವೂ ಇದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಡಾ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಋಣಿಯಾಗಿರಲೇ ಬೇಕು.

No comments:

Post a Comment

ನಮ್ಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತರು..

ದಣಿವರಿಯದ ಸಮಾಜಮುಖಿ - ಕೆ. ನೀಲಾ ೧-೮-೬೬ರಂದು ಬೀದರ ಜಿಲ್ಲೆ ಬಸವಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆ. ನೀಲಾ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪರ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಿಳಾ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಮ...