Tuesday, February 18, 2014

ಗರಿಕೆಯೆಸಳು ಹೇಳಿತು





ಕವಿತೆ - ಕಥೆ






 


ಖಲೀಲ ಗಿಬ್ರಾನ್

ಅನು : ಡಾ ಎಚ್ ಎಸ್ ಅನುಪಮಾ



ಕಣ್ಣು

ಒಂದು ದಿನ ಕಣ್ಣು ಹೇಳಿತು, ‘ನಾನು ಈ ಬೆಟ್ಟ ಕಣಿವೆಗಳಾಚೆ ನೀಲ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಿರುವುದನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಿರುವೆ. ಎಂಥ ಸೌಂದರ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ?’

ಕಿವಿ ಕೇಳಿತು, ಕೊಂಚ ಹೊತ್ತು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿ ಹೇಳಿತು, ‘ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಅಂಥ ಯಾವುದಾದರೂ ಬೆಟ್ಟ? ನನಗೇನೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.’

ನಂತರ ಕೈ ಮಾತನಾಡಿತು, ‘ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ನಾನು ವೃಥಾ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಯಾವ ಬೆಟ್ಟವನ್ನೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ?’

ಮೂಗು ಹೇಳಿತು, ‘ಯಾವ ಬೆಟ್ಟವೂ ಇಲ್ಲ, ನನಗ್ಯಾವ ಪರಿಮಳವೂ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ.’

ಆಗ ಕಣ್ಣು ಆಚೆ ತಿರುಗಿತು, ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಿಡಿದ ವಿಚಿತ್ರ ಭ್ರಮೆಯ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು, ‘ಈ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಏನೋ ಆಗಿಹೋಗಿದೆ..’
***


ಗರಿಕೆಯೆಸಳು ಹೇಳಿತು

ಶರತ್ಕಾಲದ ಎಲೆಗೆ ಗರಿಕೆಯೆಸಳು ಹೇಳಿತು: ‘ಬೀಳುವಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಸಪ್ಪಳ ಮಾಡುತ್ತೀ? ನನ್ನ ಮಾಗಿಯ ಕನಸುಗಳನೆಲ್ಲ ಚಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿಸುತ್ತೀ.’

ಎಲೆ ಮುನಿಸಿನಿಂದ ಹೇಳಿತು, ‘ಎಲ ಎಲಾ, ಕೆಳಗೇ ಹುಟ್ಟಿ ಕೆಳಗೇ ಬದುಕುವ ಜೀವವೇ, ಹಾಡಿಲ್ಲ ಹಸೆಯಿಲ್ಲ, ನೀನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಹಾಡಿನ ಶಬ್ದ ಏನೆಂದು ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.’

ಹೇಳುತ್ತ ಹೇಳುತ್ತ ಶರತ್ಕಾಲದ ಎಲೆ ನೆಲಕೆ ಉದುರಿ ಮಲಗಿತು. ವಸಂತ ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಎದ್ದಳು, ಎಲೆಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳು ಗರಿಕೆಯೆಸಳಾಗಿದ್ದಳು.

ಮತ್ತೆ ಶರತ್ಕಾಲ ಬಂದಿತು. ಚಳಿಗಾಲದ ನಿದ್ರೆ ಅವಳ ಕಂಗಳಲ್ಲಿತ್ತು. ಅವಳ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಗಾಳಿ ತುಂಬಾ ಹರಡಿಕೊಂಡ ಎಲೆಗಳು ಉದುರುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡಳು, ‘ಈ ಶರತ್ಕಾಲದ ಎಲೆಗಳೋ! ಎಷ್ಟು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತವೆ! ನನ್ನ ಮಾಗಿಯ ಕನಸುಗಳನೆಲ್ಲ ಚದುರಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ.’

No comments:

Post a Comment

ನಮ್ಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತರು..

ದಣಿವರಿಯದ ಸಮಾಜಮುಖಿ - ಕೆ. ನೀಲಾ ೧-೮-೬೬ರಂದು ಬೀದರ ಜಿಲ್ಲೆ ಬಸವಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆ. ನೀಲಾ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪರ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಿಳಾ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಮ...