Monday, October 06, 2014

ಮಲದ ಗುಂಡಿಯಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳು


















ಡಿ ಉಮಾಪತಿ

ಸೌಜನ್ಯ: ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ


0510BN0182SCAVENGING

ಮಹಾ ಪ್ರಹಸನವೊಂದು ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಮುಗಿದಿದೆ. ಕೊಳೆ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಹುಟ್ಟಿದವರು ಕೈಲಿ ಕಸಬರಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳಿಗಾಗಿ ಗುಡಿಸಿದ ಹಾದಿಬೀದಿಗಳನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಗುಡಿಸಿದರು. ಕೊಳೆ ತೊಳೆಯಲೆಂದೇ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಸಬರಿಗೆಗಳೇ ಆಗಿಹೋಗಿರುವ ಸಮುದಾಯವು ಈ ಹಚ್ಚ ಹಳೆಯ ನಾಟಕವನ್ನು ಸಿನಿಕತನದಿಂದ ನೋಡಿತ್ತು.

ಭವ್ಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕುರುಡು ಮನಸ್ಸುಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೆ ಅಡಗಿರುವ ಅಧೋಲೋಕವೊಂದಿದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಾಣಬಲ್ಲ, ಎಂತಹುದನ್ನೂ ಗುಡಿಸಿ ಎಸೆಯಬಲ್ಲ ಛಾತಿವಂತ ಪ್ರಧಾನಿಯವರ ದಾರ್ಶಿನಿಕ ಕಣ್ಣಿಗಾದರೂ ಈ ಲೋಕ ಕಾಣಬೇಕಿತ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಈ ರೌರವ ನರಕದ ಇರವನ್ನು ಸರಕಾರಿ ದಾಖಲೆ ದಸ್ತಾವೇಜುಗಳೇ ಸಾರಿ ಹೇಳಿವೆ, ಮಣಕ ಹಿಡಿದ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನು ಕೆದಕಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ 2011ರ ಜನಗಣತಿಯ ಹೊತ್ತಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದರೆ ಸಾಕು. ಮನುಷ್ಯನ ಮಲವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಕೈಯಾರೆ ಬಳಿದು ಹೊತ್ತು ಸಾಗಿಸುವ ಅಮಾನವೀಯತೆ ಗಹಗಹಿಸುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿ ತುಳಿದಿಟ್ಟು ತಿಪ್ಪೆ ಸಾರಿಸಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕುವ ಸರಕಾರಿ ವರದಿಯಲ್ಲೇ ಈ ಪೀಡೆಯ ಕೇಕೆ ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವಂತಿದೆ. ಇನ್ನು ಬಚ್ಚಿಡಲಾಗದ ಬೆತ್ತಲೆ ಸತ್ಯದ ವಾಸ್ತವ ರೂಪ ಎಷ್ಟು ಘೋರವಿದ್ದೀತು?

ಮನುಷ್ಯರೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕೈಯಿಂದ ಬಾಚಿ ಹೊತ್ತು ಸಾಗಿಸಬೇಕಿರುವ ಒಣ ಪಾಯಿಖಾನೆಗಳು ಈಗಲೂ ಇವೆ. ಜನಗಣತಿಯ ಅದುಮಿಟ್ಟ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರವೇ ಇವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಲಕ್ಷದ ಇನ್ನೂರ ತೊಂಬತ್ತಾರು. ಇನ್ನು, ಒಳಚರಂಡಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಜೋಡಣೆ ಆಗದೆ ನೇರವಾಗಿ ತೆರೆದ ಚರಂಡಿಗಳಿಗೆ ಮಾನವ ಮಲವನ್ನು ಹರಿಸುವ ಕಚ್ಚಾ ಪಾಯಿಖಾನೆ ಗಳು ಎಂಟು ಕೋಟಿ ಎಂಬತ್ತೆರಡು ಲಕ್ಷದ ಇನ್ನೂರ ಎಪ್ಪತ್ತೊಂದು. ತೆರೆದ ಚರಂಡಿಗಳು ತಮಗೆ ತಾವೇ ಸ್ವಚ್ಛ ಆಗುವು ದಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಸರಕಾರಿ ಲೆಕ್ಕದ ಪ್ರಕಾರವೇ ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ಪಾಯಿಖಾನೆಗಳ ಮನುಷ್ಯ ಮಲವನ್ನು ಈಗಲೂ ಮನುಷ್ಯರೇ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಸವಕಲು ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲೇ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿ ತನಕ. ಈಶಾನ್ಯದ ಒಂದೆರಡು ಪುಟ್ಟ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮಾತ್ರವೇ ಈ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿಗೆ ಅಪವಾದಗಳು.

ಈ ಅಧೋಲೋಕ ಮತ್ತು ಅದರ ದುರ್ದೈವಿ ಮನುಷ್ಯಜೀವಿಗಳು ಕುರುಡ ನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಪಾಲಿಗೆ ಅದೃಶ್ಯರು. ಎಲ್ಲಿದೆ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಎನ್ನುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಸಣ್ಣ ಊರುಗಳು, ಟೌನುಗಳಲ್ಲಿ ಹಂದಿಗಳು ಮೆದ್ದು ಬಿಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಪೊರಕೆಯಿಂದ ಶುಚಿ ಮಾಡುವ ಈ ಜನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ಕಂಡವರು ದುರ್ದಾನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಪರಾರಿ ಆಗುವರು. ಪೇಟೆ, ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಮಲದ ಗುಂಡಿಗಳಿಗೆ ಇಳಿದು ಮುಳುಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನೋಟ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅರಿಯದೆ ಇಳಿದು ವಿಷಗಾಳಿಗೆ ಮಲದ ಗುಂಡಿಗಳಲ್ಲೇ ಶವವಾದವರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಸಿಂಗಲ್ ಕಾಲಮ್ ಚುಟುಕು ಸುದ್ದಿಗಳಲ್ಲಿ ಧಫನಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಈ ನರಕ ಲೋಕವನ್ನು ಘಾಜಿಯಾಬಾದಿನ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಕಬಳಿಸಿರುವ ಹಳ್ಳಿಗಳೆಂಬ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಖುದ್ದಾಗಿ ತಿರುಗಿ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಬಹುದಿನಗಳಿಂದ ಕಾಡಿರುವ ಈ ಸಂಕಟ ದೇಶದ ಯಾವ್ಯಾವ ಶಹರಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಮೊನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಹಸಿವಾಗಿತ್ತು. ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನ ಸೋಹನ್ ಲಾಲ್ ಭೇಲ್ ಪುರಿ ತಂದಿರಿಸಿದ. ಓದುತ್ತಲೇ ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳಸಿ ಬಂತು. ಕಡೆಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ತೆರೆಯನ್ನು ಮಿನಿಮೈಸ್ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಇನ್ನು, ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಮಲವನ್ನು ದಿನನಿತ್ಯ, ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ, ಪೀಳಿಗೆ ಪೀಳಿಗೆಗಳ ನಂತರವೂ ಕೈಯಾರೆ ಬಳಿದು ಹೊತ್ತು ಸಾಗಿಸುವ ಹತ್ತಾರು ಲಕ್ಷ ಮನುಷ್ಯಜೀವಿಗಳು ಅನುಭವಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಸಂಕಟ ಹೇಗಿದ್ದೀತು? ಊಹೆಗೂ ನಿಲುಕದು.

ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕಸವನ್ನು ಎತ್ತಲು ಪೊರಕೆ ಹಿಡಿಯಿರಿ ಎಂದು ಖುದ್ದು ಪೊರಕೆ ಹಿಡಿದು ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿ. ಮನದೊಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಕೊಳೆತು ನಾರುತ್ತಿರುವ ಕೊಚ್ಚೆ, ಕಸವನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿಹಾಕುವ ಬಗೆಗೆ ಅವರು ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚಲಾರರು. ಬಿಚ್ಚುವ ದಿಟ್ಟತನ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಗಾಂಧಿ ಜಯಂತಿಯ ದಿನ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಗಳು-ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವ ಒಣ ಪಾಯಿಖಾನೆಯೊಂದರ ಮುಂದೆ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿಯಾದರೂ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿತ್ತು. ಪೊರಕೆಯ ಬದಲು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನೂ, ಚಚ್ಚೌಕದ ತಗಡಿನ ತುಂಡುಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿಯಬೇಕಿತ್ತು. ಛೆ ಛೇ... ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಲು ಬಂದೀತೇ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ಸರಳ ಆದೇಶವನ್ನಾದರೂ ನೀಡಬೇಕಿತ್ತು. ಕೈಯಿಂದ ಬಳಿದು ಬಾಚಬೇಕಿರುವ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಒಣ ಪಾಯಿಖಾನೆಗಳನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಲು ಗಡುವು ವಿಧಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಅದೇ ನೌಕರಶಾಹಿ, ಅದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಅದೇ ಕಚೇರಿಗಳು, ಕಾಗದಪತ್ರಗಳ ಹಳೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನಧನ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲೆ ಅವಧಿಯೊಳಗೆ ತೆರೆಯಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಎದೆ ಉಬ್ಬಿಸುವ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ, ಒಣ ಪಾಯಿಖಾನೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಘನಕಾರ್ಯವೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಪ್ರಧಾನಿ ಆಗಿದ್ದಾರೆ, ಇದೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾದೀತು ಪಾಪ... ಎಂದು ಲೊಚಗುಡಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ಭಾರತಕ್ಕೆಲ್ಲ ಆದರ್ಶವಾಗಿರುವ ಮಾದರಿ ರಾಜ್ಯ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲೂ ಈ ನರಕ ಜೀವಂತ ಇದೆಯಲ್ಲ? ದಶಕಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಪ್ರಧಾನಿಯವರೇ ಆ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆಗಿದ್ದರಲ್ಲ?

ಮನೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಸ ಸೊಸೆಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ತನ್ನ ಯಜಮಾನಿಕೆ ಹಿಸ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ ಅತ್ತೆ. ತಾನು ಕೈಯಾರೆ ಬಾಚಿ ನಂತರ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಸಾಗಿಸಿ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುವ ಪಾಯಿಖಾನೆಗಳು ಎಂಬ ಪೂರ್ವಾರ್ಜಿತ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಮಲ ಬಾಚುವ ತಗಡಿನ ಚೌಕಗಳು, ಬುಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಪೊರಕೆಯನ್ನು ಕೈಗಿತ್ತು ಗರ್ವಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಪೀಳಿಗೆಯ ನಂತರ ಪೀಳಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾಗುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಈ ಪೀಡೆಯು ಜಾತಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದುಷ್ಟ ಪಿತೂರಿ. ಈ ಸನಾತನ ಸಂಚಿನ ಪರದೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಕತ್ತರಿಸಿಲ್ಲ, ಬೆಂಕಿ ಸುಟ್ಟಿಲ್ಲ, ನೀರು ತೋಯಿಸಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಗಾಳಿಯೂ ಒಣಗಿಸಿಲ್ಲ.

''ಬೇರೆ ಯಾವ ಕೆಲ್ಸಾನಾದ್ರೂ ಕೊಡ್ರೀ ಮಾಡ್ತೀನಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ನರಕದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ,'' ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಘಾಜಿಯಾಬಾದಿನ ಐವತ್ತೇಳು ವಯಸ್ಸಿನ ಸರಸ್ವತಿ. ತನ್ನ ಝೋಪಡಿಯ ಮೂಲೆಯ ಹಳೆಯ ಮರದ ಹಲಗೆ ಮೇಲಿಟ್ಟಿರುವ ಭಗವಂತನ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೈಯಾರೆ ಮುಟ್ಟಿ ಪೂಜಿಸಿದ ನೆನಪೇ ಆಕೆಗೆ ಇಲ್ಲವಂತೆ. ಎಷ್ಟು ಸಲ ಜಳಕ ಮಾಡಿದರೇನಂತೆ? ಮೈಮನಸ್ಸಿನ ಅಣು ಅಣುವಿನಿಂದ ಮಲದ ಗಬ್ಬುನಾತವೇ ಹೊಮ್ಮುವ ಭಾವ ಹಗಲಿರುಳೂ. ಕಾಲ ಮೇಲೆ ಕೀತುಕೊಂಡ ಕಪ್ಪು ಹಳದಿ ಬೊಬ್ಬೆಗಳು. ಔಷಧಿಗೆ ಕಾಸಿಲ್ಲ. ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಮಲ ಬಳಿಯಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ ಸರಸ್ವತಿ. ವಾಪಸು ಬರೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಾಕರಿಕೆಯೋ ವಾಕರಿಕೆ. ತಿನ್ನಬೇಕು ಅನಿಸೋಲ್ಲ. ಮಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹಾರುವ ನೊಣಗಳು, ಕೀಟಗಳು ಮೈಯ ಮೇಲೆ, ಉಣ್ಣುವ ಅನ್ನದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಕಾಡುತ್ತವಂತೆ.

ಸರಸ್ವತಿಯ ಕೊಂಪೆಯಿಂದ ನಸುಕು ಹರಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಮೇಲು ಜಾತಿಗಳವರ ಕೇರಿಗಳ ಒಣ ಪಾಯಿಖಾನೆಗಳ ಮಲ ಬಾಚಲು ತೆರಳುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಐವತ್ತು ಮಂದಿ. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರ, ಎರಡು ಸಾವಿರ ರೂ. ಕೈಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಭಾಗ್ಯ. ಉಳಿದಂತೆ ದಿನಬಿಟ್ಟು ದಿನ ಮಲ ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಎಸೆಯುವ ಹಳಸಿದ ತಂಗಳು ಕೂಳು. ಆಗಾಗ ಬಿಸುಡುವ ಹಳೆಯ ಹರಕು ಹಚ್ಚಡ. ಚರ್ಮರೋಗಗಳು, ಕ್ಷಯರೋಗ, ತಲೆಶೂಲೆ, ನಿರಂತರ ವಾಕರಿಕೆ ಇವರ ಪಾಲಿಗೆ ಮುಫತ್ತು ಬಳುವಳಿಗಳು. ಹೆರುವ ವಯಸ್ಸಿನ ಹಲವರು ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ಈಡಾದ ಮತ್ತು ಅಂಗವಿಕಲ ಕೂಸುಗಳನ್ನು ಹಡೆದಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಹೇರಳ.

2011ರ ಜನಗಣತಿಯೇ ಗುರುತಿಸಿರುವ ಇಂತಹ ಪಾಪಕೂಪದ ಜೀವಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಏಳೂವರೆ ಲಕ್ಷ. ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಇವರ ವಾಸ್ತವ ಸಂಖ್ಯೆ ಎರಡು ಪಟ್ಟಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು. ದುರಂತದೊಳಗಿನ ದುರಂತವೆಂದರೆ, ಇವರ ಪೈಕಿ ನೂರಕ್ಕೆ 98ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೇ. ಮನುವಾದಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಗಳ ನಾಗರಿಕರ ಪಾಲಿಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಮುಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದವರು.

ಭಾರತೀಯ ರೈಲ್ವೆ, ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಮಲ ಬಳಿಸುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧಿ. 12 ಸಾವಿರ ರೈಲುಗಾಡಿಗಳ, 59,279 ಪ್ಯಾಸೆಂಜರ್ ಕೋಚುಗಳ ಪಾಯಿಖಾನೆಗಳ ಮಲ ಸೀದಾ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಬಳಿಯುವವರನ್ನು ಗುತ್ತಿಗೆದಾರನ ಮೂಲಕ ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ತನ್ನ ದಾಖಲೆ ದಸ್ತಾವೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಮಲ ಬಳಿಯುವವರು ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಜಾಣ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಈ ನಾಚಿಕೆಗೇಡನ್ನು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧ ಎಂದು ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದು 1993ರಲ್ಲಿ. ಆ ಕಾಯಿದೆಗೆ ಪುನರ್ವಸತಿಯ ಅಂಶವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಮಸೆದು ತುಸುವಾದರೂ ಹರಿತಗೊಳಿಸಿದ ಕಾಯಿದೆ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಕಳದ ವರ್ಷದ ಕಡೆಯ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ. ಆದರೆ 1993ರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಈ ಕಾಯಿದೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಬಂಧಿಸಿಲ್ಲ. ಬಂಧಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸುವುದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ದಿಲ್ಲಿಯ ಸರಕಾರಗಳು ತಲೆಕೆಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಸೊಲ್ಲೆತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಮಂತ್ರಿ ಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಕಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೆಮ್ಮಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಕ್ಯಾಕರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಧರಣಿ ಮಾಡಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕಲಾಪವನ್ನು ನುಂಗಿದ ಬಿಜೆಪಿಯಾಗಲೀ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೇ ಇರಲಿ, ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಈ ವಿಷಯಕ್ಕಾಗಿ ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ಸಭಾತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ?

ಮಲದ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೆದ್ದು ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿರುವ ಪೀಳಿಗೆಗಳ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಚಡಪಡಿಕೆಗೆ ಕುರುಡಾಗಿ, ಕಿವುಡಾಗಿ, ನಾಲಗೆ ಸತ್ತಂತೆ ನಟಿಸಿದ ಆರೋಪವನ್ನು ಸಂಸತ್ತು, ಸಮಾಜ, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು, ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಕಡೆಗೆ ದಲಿತ ಆಂದೋಲನಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೊಡವಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

'ರೇಷ್ಮೆ ಹುಳ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತೆ. ಆ ಹುಳಗಳ ಬೇಯಿಸಿ ಗೂಡಿನ ನೂಲನ್ನು ಮಡಿಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಗರದ ಮಡಿ, ಸ್ವಚ್ಛತೆಗಾಗಿ ಪೌರಕಾರ್ಮಿಕರು ಬೇಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ...' ಎಂಬ ದೇವನೂರ ಮಹಾದೇವರ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟು ವಾಸ್ತವ.

No comments:

Post a Comment

ನಮ್ಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತರು..

ದಣಿವರಿಯದ ಸಮಾಜಮುಖಿ - ಕೆ. ನೀಲಾ ೧-೮-೬೬ರಂದು ಬೀದರ ಜಿಲ್ಲೆ ಬಸವಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆ. ನೀಲಾ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪರ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಿಳಾ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಮ...