Sunday, March 27, 2016

ರೋಹಿತ್ ವೇಮುಲನಿಗಾಗಿ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದವರು ಈಗೆಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ?





ಮೂಲ ಮಲೆಯಾಳಂ : ಅರುಂಧತಿ ಬಿ
ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಸ್ವಾಲಿಹ್ ತೋಡಾರ್





ಹೈದರಬಾದ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯ ಹಾಗೂ ವೈಸ್ ಛಾನ್ಸುಲರ್ ಅಪ್ಪಾ ರಾವ್ ಅವರ ಉದ್ದೇಶವೇನೋ ತಿಳಿಯದು. ಅವರ ನಡೆಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮುದಾಯಗಳಿಂದ ತೀವ್ರ ಪ್ರತಿರೋಧವಂತೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ. ತಮ್ಮ ವಾಪಾಸಾತಿಯನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದ ವೀಸಿ ಹಾಗೂ ಸಂಗಡಿಗರು ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಛೂ ಬಿಟ್ಟು, ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ತಾವು ಗೆಲ್ಲಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ದೈಹಿಕ ಹಿಂಸೆಯೂ ಸೇರಿದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಭೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಬಹುದೆಂದು ಅವರು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಿದ್ದರು.


ಆದರೆ, ಈಗ ಭೀತಿಗೊಳಾಗುವ ಸರದಿ ಅವರದ್ದು. ಎಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವರು ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆಸಿದರೋ ಅದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈಗ ಚಳವಳಿಯ ಅಖಾಡಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದಿದ್ದಾರೆ. ಮೆಸ್ ಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಅನ್ನಪಾನೀಯಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದಾಗ ವಿವಿಧ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ವಿತರಿಸಿದರು. ಆಹಾರ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಉದಯಭಾನು ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಮೇಲೆ ಪೊಲೀಸರು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದರು. ಈಗಲೂ ಅವರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕದಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಂಭವಿಸಿಯೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಿಂಜರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಆಹಾರ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಇತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನಡುವೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಹೋರಾಟವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದೆಂದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ ಭಾವಿಸಿತ್ತೇನೋ? ಆದರೆ, ಪೊಲೀಸ್ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಶೂಟ್ ಮಾಡಿ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಶೇರ್ ಮಾಡಿದರು. ಹೀಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಇಶ್ಶೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.

ಆಕಾಡಮಿಗಳಿಂದ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದ, ಹೈದರಬಾದ್ ವಿಶ್ವಾವಿದ್ಯಾಲಯದ ಹಳೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಂಬಲ ಲಭಿಸದಿದ್ದರೂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಈ ವಿಶ್ವಾವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಎಬಿವಿಪಿಗಳು ಸಹ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ವೈಸ್ ಛಾನ್ಸುಲರ್ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾರೆ. ಆಗಿದ್ದರೂ, ಉಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಲ್ವತ್ತು ನಲ್ವತ್ತೈದು ಡಿಗ್ರಿ ಶಾಖದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಸಹ ಇಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಅವರು ನಿಭಾಯಿಸಿದರು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಹೋರಾಟದ ಅಖಾಡಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದ ಯಾವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೂ ಸಹ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದೋ, ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿ ವಾಪಾಸಾಗುವುದೋ ಅಥವಾ ಹೋಸ್ಟೆಲ್ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕೂರುವುದಕ್ಕೋ ಸಿದ್ಧರಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ ಹಾಗೂ ಅವರ ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿಗಳ ಭೀತಿಗೆ ಕಾರಣವಾದವು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನಲ್ಲಿ ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆ. ಸದ್ಯ, ನಮಗೆ ಇತರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಂದ ಬೆಂಬಲ ಲಭಿಸ ತೊಡಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೈ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಸುದ್ದಿ ಹರಡಿದೆವು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡು ಸಮಸ್ಯೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಬಹುದೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಅವರು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕನೆಕ್ಷನ್, ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಮೇಲಿನ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಕೈ ಬಿಟ್ಟರು. ಇದು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದೆ ಎಂದು ಹೊರಗಿನವರನ್ನು ನಂಬಿಸುವ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗದ ತಂತ್ರವೂ ಆಗಿರಬಹುದು.

ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿದೆ. ನೀವು ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ಆಹಾರ ಕೊಟ್ಟರೂ, ರೋಹಿತ್ ಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುವವರೆಗೂ, ನೀವು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲಿಂದ ಬಂಧಿಸಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದ ಮೂವತ್ತಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಿಂದಿರುಗುವವರೆಗೂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮುಂದೆಯೇ ಪೊಲೀಸರಿಂದ ಹಲ್ಲೆಗೊಳಗಾಗಿ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಧ್ಯಾಪಕರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುವವರೆಗೂ ಹಾಗೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಬೇಡುವವರೆಗೂ ಈ ಹೋರಾಟ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳಬೇಕಿದೆ.

ಯಾವುದೇ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ, ನಮ್ಮದು ಗೆಲ್ಲಲೇ ಬೇಕಾದ ಹೋರಾಟ. ಕಾರಣ, ಈ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾರಣವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಬಲವಾದುದು. ನೋಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ರೋಹಿತನ ತಾಯಿ ರಾಧಿಕ ವೇಮುಲಯಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ನಾನು ‘ಪ್ರತಿರೋಧದ ತಾಯಿ’ ಎಂದು  ಕರೆಯಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯವರು. ಸೋನಿ ಸೂರಿಯಂತೆ, ಇರೋಮ್ ಶರ್ಮಿಳಾರಂತೆ, ರಾಧಿಕ ವೇಮುಲ ಸಹ ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನ್ಯಾಯ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಕಡೆಯಿಂದೆಲ್ಲಾ ಅನ್ಯಾಯ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ಅವರು ರೋಹಿತನ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಲು ಈಗಲೂ ಕಟಿಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಸದ್ಯ ರಾಧಿಕ ವೇಮುಲ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವರ ಮಗನ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ, ರೋಹಿತ್ ನನ್ನು ಈಗಲೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿರುವ ಕ್ಯಾಂಪಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲೂ ಸಹ ಆ ತಾಯಿಗೆ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಏನೆನ್ನೋಣ? ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಆವೇಶ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಇದು ಒಂದು ಕಾರಣ ಎನ್ನೋಣವೇ? ಕಡು ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿನ ಬೇಲಿಗಳ ನಡುವೆ ಕೂತು ರೋಹಿತ್ ಗಾಗಿ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಗುವುದು ಆ ತಾಯಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಾದರೆ, ನಮಗೂ ಅದು ಸಾಧ್ಯ.

ನಮಗೆ ಆತಂಕವಿರುವುದು, ನಮ್ಮ ನಡುವಿನಿಂದ ಬಂಧಿಸಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಅಧ್ಯಾಪಕರ ಕುರಿತು ಮಾತ್ರ. ಅವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವುದು ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ದೊರೆತಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಈಗ ರಿಮ್ಯಾಂಡ್ ಕೈದಿಗಳಾಗಿ ಜೈಲಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅವರನ್ನು ಯಾವ್ಯಾವ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗಳಿಗೆ ಸುತ್ತಿಸಲಾಯಿತು? ಯಾವ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮುಂದೆ ಹಾಜರು ಪಡಿಸಲಾಯಿತು? ಎಂಬ ಯಾವ ವಿಷಯವೂ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ವಕೀಲರುಗಳ ಪ್ರಯತ್ನವೆಲ್ಲಾ ವಿಫಲವಾದವು. ಈಗ ಹೇಳಿ, ಇದೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತಹದ್ದೇ?

ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಈ ಮೊದಲು ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಹೈದರಬಾದಿನಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.  ಹೈದರಾಬಾದ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಈಗ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇಟಿಜಿoಡಿಛಿeಜ ಆisಚಿಠಿಠಿeಚಿಡಿಚಿಟಿಛಿe ಈಗ ಇಲ್ಲಿಗೂ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಬಂಧಿಸಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು. ಬಳಿಕ ಅವರ ಕುರಿತು ಯಾವ ವಿವರವನ್ನೂ ನೀಡದಿರುವುದು. ಅವರ ಮೇಲೆ ಜಾಮೀನು ರಹಿತ ಕೇಸುಗಳನ್ನು ಜಡಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಲಿತ ವಿರೋಧಿ ಕಾನೂನಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ವೈಸ್ ಛಾನ್ಸುಲರಾದ ಕ್ಯಾಂಪಸಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಇದೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಮಹಾ ವೈರುಧ್ಯ.

ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಅಪ್ಪಾ ರಾವ್ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಅಪ್ಪಾ ರಾವ್ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯದಿಂದ ಮುಂದುವರಿಯೋದು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಂಬಲು ನಾವು ಮೂರ್ಖರಲ್ಲ. ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಚಿವಾಲಯಕ್ಕೆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುವವರು ಇಲ್ಲಿರುವ ಒಬ್ಬರು ಸಚಿವರು. ಸಚಿವಾಲಯದಿಂದಲೂ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಪತ್ರಗಳ ರವಾನೆಯಾದವು. ಭಾರತ ಮಾತೆಯ ಪುತ್ರ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ರೋಹಿತ್ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರೆಸಲ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಉಗ್ರರ ದಾಳಿಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡವನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡುವ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಸ್ವಂತ ದೇಶದ-ಅದು ಕೂಡ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯವರಿಂದ ಮೊದಲ ರ್ಯಾಂಕ್ ಪಡೆದ- ಕೇಂದ್ರೀಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೊಂದರ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಅತಿಕ್ರಮಣದ ಕುರಿತಂತೆ, ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ?

ಸ್ಮೃತಿ ಇರಾನಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ?

ರೋಹಿತ್ ನನ್ನು ತನ್ನ ಮಗ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಭಾವಾವೇಷ ತೋರಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದ ಸ್ಮೃತಿ ಇರಾನಿಯವರು ಈಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡವರೇ ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೆ ಅವರಿಗೀಗ ಅಳು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ? ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಸಚಿವರೇ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಲ್ಲದೆ, ತಿನ್ನಲು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಪೊಲೀಸರ, ರ್ಯಾಪಿಡ್ ಆ?ಯಕ್ಷನ್ ಪೋರ್ಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಹಲ್ಲೆ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯವರೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ರ್ಯಾಪಿಡ್ ಆ?ಯಕ್ಷನ್ ಪೋರ್ಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ‘ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ರೇಪ್ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಹುಷಾರ್’ ಎಂದು ಉಚ್ಛ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಅವಮಾನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮಗೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, ಇದು ಅಪ್ಪಾ ರಾವ್ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಲ್ಲ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಡೆಸಲು ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅನುಮತಿ, ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನೀಡಿರುವುದು ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ತೆಲಂಗಾಣ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ. ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ರಾವ್ ಇದುವರೆಗೂ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚಿಲ್ಲ. ದಲಿತ ವಿರೋಧಿ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಇಡೀ ಘಟನೆಯ ಹಿಂದಿದೆ ಎನ್ನಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪುರಾವೆ ಬೇಕೇ?

ಮೌನವೂ ಒಂದು ರಾಜಕಾರಣವೆಂಬುದು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಮೌನವಹಿಸುವುದಾದರೆ ಅದರರ್ಥ ನೀವು ಶೋಷಕರ ಜೊತೆಗಿದ್ದೀರೆಂದು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೆಲ್ಲಾ ಮೌನ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಂಎಚ್ ಆರ್ ಡಿ ಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ..ಈ ಮೌನ ಈ ಎಲ್ಲರ ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ.

ಇವರೊಂದಿಗೆ ಕೇರಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನೂ ಸಹ ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೊಳಗಾದವರಲ್ಲಿ, ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಲೆಯಾಳಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಏನಾದರು ಸಹತಾಪ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಕೇರಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಕಾನೂನಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಮೂಲಕವೇ ನಾವದನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು. ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ? ಎಂಬುದು ಸಹ ತಿಳಿಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತೀವ್ರ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ಬಲಿಪಶುಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕುರಿತು ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ರಾವ್ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇರಳದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಆಗ್ರಹಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಕ್ಷರವನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಭಾಗವಿದೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು. ಇಂಡಿಯಾ ಎಂದರೆ ದೆಹಲಿ ಎಂದು ಅವರ ಭಾವನೆ. ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳೇ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರಮುಖ ಸುದ್ಧಿ ಎಂಬುದು ಅವರ ನಂಬಿಕೆ. ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ದೆಹಲಿಯನ್ನೇ ಕೇಂದ್ರ ಸ್ಥಾನವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.  ದೆಹಲಿಯ ಜೆಎನ್ ಯುವಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಕಂಡ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಹೈದರಾಬಾದ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಪಸಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಈ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹಣಿಯುವುದನ್ನೂ ಕಂಡು ಹೇಗೆ ನಿಮಗೆ ಮೌನವಾಗಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ?

ಈ ಮೌನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಕಾರಣವಿದೆಯೇ? ನಮ್ಮ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆ. ಸೆನ್ಸೇಷನಲ್ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗಾಗಿ ಅವುಗಳು ಸದಾ ಹಪಾಹಪಿಸುತ್ತವೆ. ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಲಾಜಿಕ್ ಅದು. ರೋಹಿತ್ ವೇಮುಲನ ರೀತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ನಡೆದಾಗ ದೆಹಲಿಯಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಏನೇ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಯಾದರೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಓಡೋಡಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ, ಅವರು ಇಲ್ಲೀತನಕ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸಬೇಕು. ಹತ್ಯೆಗಳು ನಡೆಯಬೇಕು. ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವಂತ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ.

ಯೂನಿಟ್ ಗಳಿಗೆ ಇತ್ತ ಬರುವ ತೊಂದರೆಗಳು, ಸಲಕರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಳ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಕಷ್ಟಗಳ ಕುರಿತು ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಗಳು ನೆಪೆ ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳು? ಯಾಕೆ ದೇಶದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇದನ್ನೊಂದು ಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ದಿ ಹಿಂದೂವಿನಂತಹ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಸಹ ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸುದ್ದಿಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲವು ಒಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಕಲ್ ಸ್ಟೇಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾಲವೂ ಅದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅಂತಹ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮೂವ್ ಮೆಂಟಿದು. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ರೋಹಿತ್ ಗಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟವಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ರೋಹಿತ್ ಗಳಿಗಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟವಿದು. ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲೂ ಇರುವ ಜಾತೀಯತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹೋರಾಟವಿದು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲೂ ಜಾತಿಯಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಶೇಖಡ ದಲಿತ ಪತ್ರಕರ್ತರಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಲಿತರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಲು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಹಲವರು ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಇರುವ ಒಂದು ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರಮಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

 ಸದ್ಯದ ಸುದ್ದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಇತರ ಒಂಬತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೂ ಕೇಸು ಜಡಿಯಲಾಗಿದೆ. ಅವರು ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ, ಬಂಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವವರು, ಕೇಸು ಜಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟವರು, ಆರೋಪ ಹೊರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರೆಲ್ಲಾ ಈ ಹೋರಾಟದ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಹೋರಾಟವನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವ ಶತ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ. ನೀವು ಹೊಡೆದು ಬಡಿದು ಕೊಂದರೂ ರೋಹಿತ್ ಗಳಿಗಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಿರುವ ಈ ಹೋರಾಟ ಮುಂದುವರಿದೇ ತೀರುತ್ತದೆ. ಸದ್ಯ, ನೀವು ನೀರು, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆಯೇ, ನಾಳೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮುಂದೆ ನೀವು ಮೊಣಕಾಲೂರುತ್ತೀರಿ ನೋಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಿರುವ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಖಂಡಿತ ನಾಳೆ ನೀವು ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಳಿಸುತ್ತೀರಿ. ಆ ಬಳಿಕ ಅಪ್ಪಾ ರಾವ್ ವೈಸ್ ಛಾನ್ಸುಲರ್ ಹುದ್ದೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಅಪ್ಪಾ ರಾವ್ ಎಂಬ ವೈಸ್ ಛಾನ್ಸುಲರ್ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ  ಯಾವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಕಲಿಯವುದಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗಾಗಿ, ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳ, ನ್ಯಾಯದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಈ ಹೋರಾಟ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಹೋರಾಟ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವೆಂದೂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆಂದು ಯಾರು ಅಬ್ಬರಿಸಿದರೂ, ಆ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗದ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಹೋರಾಟವಿದು. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಹೋರಾಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

--------------



ಅರುಂಧತಿ ಬಿ

ಹೈದರಬಾದ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಸ್ವಾಲಿಹ್ ತೋಡಾರ್

No comments:

Post a Comment

ಮೇ 6,7 ಧಾರವಾಡ : 4ನೇ ಮೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮೇಳ

ಇದು 2017 ರ ಮೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮೇಳ.. ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುವ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಕಲಾವಿದರು ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ವಿರುದ್ಧ ಜನಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನ...